Ik kon nauwelijks ademhalen.
‘Waarom zou uw man mij iets nalaten?’
Margaret keek me met tranen in haar ogen aan.
‘Omdat hij wist wat Daniel van plan was.’
Ze zweeg even.
‘En omdat hij je de afgelopen maanden heeft proberen te beschermen.’
Ik voelde mijn ogen branden.
‘Maar hij heeft me nooit verteld dat hij hiervan wist.’
‘Dat komt omdat Daniel hem bedreigde.’
Brian nam het testament voorzichtig aan.
‘Wanneer is dit opgesteld?’
‘Zes weken geleden.’
Mijn moeder fronste.
‘Dan moet het notarieel gecontroleerd worden.’
Margaret knikte.
‘Dat begrijp ik. Daarom ben ik hier.’
Ze keek opnieuw naar mij.
‘Laura, er is nog iets wat je moet weten.’
Ik voelde een koude rilling over mijn rug gaan.
‘Wat?’
Ze keek naar de straat.
Toen fluisterde ze:
‘Daniel wist dat zijn vader hem zou onterven. Maar hij wist ook dat er nog iemand anders achter het geld aanzat.’
‘Wie?’
Margaret kneep haar ogen dicht.
‘Zijn zakenpartner.’
Ze haalde een foto uit haar handtas.
Ik nam hem aan.
Op de foto stond Daniel naast een man in een donker pak.
Ik herkende die man.
Hij was enkele maanden eerder bij ons thuis geweest.
Daniel had hem voorgesteld als een investeerder uit Vancouver.
Maar onderaan de foto stond een naam geschreven.
Brian keek over mijn schouder.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
‘Dat kan niet.’
Ik keek naar hem.
‘Wat is er?’
Hij wees naar de naam.
Michael Carter.
Mijn schoonvader.
Ik keek opnieuw naar Margaret.
‘Maar u zei dat uw man overleden was.’
Ze knikte.
‘Dat klopt.’
Brian bestudeerde de foto.
‘Wanneer is deze gemaakt?’
Margaret keek naar de datum.
‘Drie dagen geleden.’
Ik voelde mijn bloed koud worden.
‘Dat is onmogelijk.’
Ze schudde haar hoofd.
‘Dat is precies wat ik dacht.’
Toen keek ze me recht aan.
‘Laura, mijn man is niet dood.’
Niemand zei iets.
De wind bewoog de bladeren van de bomen langs onze straat.
Ik hield de foto zo stevig vast dat mijn vingers pijn deden.
‘Wat bedoelt u?’ vroeg ik.
Margaret haalde trillend adem.
‘Robert heeft zijn dood in scène gezet.’
Mijn moeder sloeg haar hand voor haar mond.
Brian keek haar ongelovig aan.
‘Waarom zou iemand dat doen?’
‘Omdat hij bang was voor Daniel.’
‘Dat verklaart nog steeds niet waarom u ons vertelde dat hij overleden was.’
Margaret begon te huilen.
‘Omdat Daniel mij vertelde dat hij mijn man had laten verdwijnen. Ik dacht dat Robert dood was. Tot ik drie dagen geleden een brief ontving.’
Ze haalde een tweede envelop uit haar tas.
‘Deze kwam zonder afzender.’
Brian pakte hem aan.
Binnenin zat een brief.
Hij begon hardop te lezen.
Margaret, als je deze brief ontvangt, betekent het dat Daniel niet langer de controle heeft over de situatie.
Ik leef.
Ik ben ondergedoken omdat ik ontdekte dat mijn zoon betrokken is bij een criminele constructie die veel groter is dan het huis van Laura.
Vertel haar dat ze de documenten niet mag ondertekenen.
En vertel haar vooral dat de man die haar probeert te helpen misschien degene is die haar vanaf het begin heeft verraden.
Brian stopte met lezen.
Ik keek hem aan.
‘Wie bedoelt hij?’
Hij keek opnieuw naar de brief.
Onderaan stond een handgeschreven naam.
Niet Daniel.
Niet Margaret.
Maar die van mijn eigen broer.
Brian Carter.
Mijn wereld leek stil te staan.
Ik keek langzaam op.
Brian stond roerloos naast de auto.
Zijn gezicht was lijkbleek.
‘Brian?’ fluisterde ik.
Hij keek me aan.
En voor het eerst sinds ik hem kende, zag ik angst in zijn ogen.
‘Laura… ik kan dit uitleggen.’
Ik deed een stap achteruit.
‘Wat staat jouw naam op die brief te doen?’
Hij slikte.
Toen keek hij naar onze moeder.
En zei:
‘Ik heb jullie allebei iets verzwegen.’
Mijn moeder greep mijn arm.
‘Brian, wat heb je gedaan?’
Hij sloot zijn ogen.
‘Ik heb Daniel geholpen.’
Ik voelde mijn benen bijna wegzakken.
‘Wat?’
‘Niet met de aanval. Ik wist niet dat hij Laura iets zou aandoen. Ik zweer het.’
Ik kon nauwelijks ademhalen.
‘Je hebt hem geholpen?’
Hij knikte.
‘Zes maanden geleden kwam Daniel naar me toe. Hij zei dat hij in grote financiële problemen zat. Hij vertelde me dat hij het huis wilde herfinancieren en dat hij alleen wat informatie nodig had over de oorspronkelijke schenking van mama.’
Ik keek hem aan.
‘Je hebt hem de documenten gegeven?’
‘Een kopie.’
‘Waarom?’
‘Omdat hij zei dat hij jullie huwelijk wilde redden.’
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
‘En je wist dat hij me onder druk zette om te tekenen?’
Brian schudde zijn hoofd.
‘Nee. Dat wist ik niet.’
‘Je wist dat hij mijn handtekening nodig had.’
‘Ja.’
‘Je wist dat hij achter mijn huis aanzat.’
Hij antwoordde niet.
Ik keek naar hem alsof ik hem voor het eerst zag.
‘Je hebt me verraden.’
Brian begon te huilen.
‘Laura, alsjeblieft…’
