Ik legde mijn hand aarzelend op zijn schouder. Zijn hand sloot zich stevig en beschermend om mijn middel.
“Je handen trillen, Jessica,” fluisterde hij, terwijl we in een langzame cirkel over het marmer bewogen. Zijn donkere ogen ontmoetten de mijne, scherp en ondoorgrondelijk.
“Niet van angst,” loog ik, hoewel mijn hart in mijn keel bonstte. “Van pure verbazing dat ik hier sta met een man van wie de naam de hele zaal laat zwijgen.”
“Mensen praten te veel en weten te weinig,” antwoordde hij droog. “Kijk naar rechts. Niet te opvallend.”
Ik liet mijn blik glijden over de rand van de dansvloer. Tyler stond daar, vastgenageld aan de grond, met zijn mond half open. Naast hem kneep Vanessa zo hard in haar wijnglas dat haar knokkels wit zagen. Haar ogen schoten van Giovanni naar mij, vol ongeloof en een giftige jaloezie die bijna tastbaar was. Tyler had me zojuist neergezet als een arme, mislukte alleenstaande moeder die haar toekomst had vergooid—en nu danste ik met een man die kennelijk genoeg macht had om de hele familie van de bruid nerveus te maken.
“Ze denken dat ik gek ben geworden,” fluisterde ik, terwijl we een sierlijke draai maakten.
“Laat ze dat maar denken,” zei Giovanni met een zwakke, bijna onmerkbare glimlach. “Soms is het voordelig als mensen je onderschatten. Maar nu moeten we onze rollen serieus nemen. Mijn tante komt eraan.”
Twee tafels verderop zag ik een statige vrouw in een smaragdgroene jurk opstaan. Haar opgestoken kapsel en diamanten oorbellen straalden een dwingende superioriteit uit. Ze liep recht op ons af, met een glimlach die te scherp was om echt te zijn.
“Giovanni, liefste,” zei ze met een stem die klonk als geslepen glas toen we net de dansvloer verlieten. Ze negeerde mij volledig in het begin. “Je vader vroeg naar je. En ik dacht dat we hadden afgesproken dat je de tijd zou nemen om met Victoria te praten.”
Giovanni liet mijn middel niet los. Integendeel, hij trok me net iets dichter tegen zich aan, met een vanzelfsprekendheid die me deed vergeten dat we elkaar amper tien minuten kenden.
“Tante Elena,” zei hij met een ijzige kalmte. “Mag ik je voorstellen aan mijn vrouw, Jessica?”
De vrouw bleef abrupt stilstaan. Haar wenkbrauwen schoten omhoog, en haar blik boorde zich in mij alsof ze wilde controleren of ik van echt vlees en bloed was.
“Je… je wat?” haar stem klonk schriller dan ze waarschijnlijk bedoelde. “Je hebt geen vrouw. Je was tot vanmiddag nog vrijgezel, voor zover de familie weet.”
“De familie weet kennelijk niet alles,” antwoordde Giovanni koel. “Sommige liefdes laten zich niet plannen in spreadsheets, tante. Jessica en ik wilden het stil houden. Geen circus, geen pers, geen opgedrongen diners.”
Elena keerde zich naar mij toe, haar ogen vernauwden zich tot spleetjes. “En wie ben jij precies, mormel… pardon, mevrouw Fierro? Uit welk nest kom je?”
De vernedering brandde in mijn borst, dezelfde brandstof die Tyler een uur geleden ook in me had aangewakkerd. Maar voor ik kon antwoorden, nam Giovanni het over.
“Haar afkomst doet er niet toe, Elena,” zei hij, en zijn toon liet geen ruimte voor discussie. “Ze is een kinderverpleegkundige. Ze redt levens, in tegenstelling tot de mensen in deze zaal die alleen maar bezig zijn met hun status en hun bankrekeningen.”
De woorden sloegen in als een bom. Niet alleen Elena, maar ook een paar gasten aan de naburige tafels hielden hun adem in. Tyler, die dichterbij was komen sluipen onder het mom van een glas water halen, hoorde het ook. Zijn gezicht betrok van pure woede. Hoe durfde ik? Wie dacht ik wel dat ik was om aan de arm van een Fierro te lopen, terwijl hij me net nog had verteld dat ik waardeloos was?
“Dit is een grap,” sibilieerde Elena, terwijl ze haar kin ophief. “Een slecht uitgevoerde grap om onder de verloving uit te komen. Ik zal je vader hiervan op de hoogte brengen, Giovanni. Dit heeft consequenties.”
“Doe de groeten aan vader van me,” zei Giovanni onverschillig. “En zeg hem dat mijn hart al vergeven is.”
Met een laatste, vernietigende blik draaide Elena zich om en stampte weg op haar hoge hakken, haar zijden jurk ritselend van verontwaardiging.
Ik blies langzaam uit en liet de spanning uit mijn schouders vallen. “Dat ging… heftig.”
“Je deed het uitstekend,” zei Giovanni zacht, en voor het eerst zag ik een warme glim in zijn ogen die niet gespeeld leek. “Je hebt een natuurtalent voor het spelen van een geheimzinnige echtgenote.”
“Verwacht niet dat ik hier de hele avond blijf,” fluisterde ik, hoewel mijn hart te snel klopte. “Mijn dochter Lily wacht op haar taart bij mijn beste vriendin. Ik heb beloofd dat ik terugkom.”
“Dan gaan we nu naar de taart,” zei Giovanni resoluut. “Maar eerst zorgen we ervoor dat je ex-man ophoudt met je aan te staren alsof hij je wil vermoorden.”
