“Dat begrijp ik.”
Ze keek naar de laptop op de keukentafel.
Toen zag ik haar gezicht veranderen.
“Heb je contact gehad met Lauren?”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Je kent Lauren dus.”
Natalie sloot de voordeur.
“Luister naar me.”
“Nee. Jij gaat nu luisteren.”
Ik pakte mijn telefoon en legde de foto van haar en Ryan op tafel.
“Wanneer zijn jullie verloofd geweest?”
Natalie keek naar de foto.
Ze zei niets.
“Wanneer?”
“Het is ingewikkeld.”
Ik lachte ongelovig.
“Dat is interessant. Want ik vind het eigenlijk vrij eenvoudig.”
“Emily…”
“Je was zijn verloofde.”
Ze ging langzaam zitten.
“Ja.”
Het woord kwam nauwelijks hoorbaar uit haar mond.
Ik voelde alsof iemand me in mijn borst had geslagen.
“Waarom?”
Ze keek naar haar handen.
“Omdat we van elkaar hielden.”
Ik moest me aan de tafel vasthouden.
“En toen?”
“Het ging niet goed.”
“Waarom niet?”
Ze slikte.
“Ryan was niet klaar om zich te binden.”
Ik keek haar aan.
“Maar hij vroeg jou ten huwelijk.”
“Ja.”
“En toen?”
Natalie haalde diep adem.
“Toen ontmoette hij jou.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Was dat toevallig?”
Ze keek op.
Nee.
Ze hoefde niets te zeggen.
Haar gezicht gaf het antwoord.
“Jij hebt ons aan elkaar voorgesteld.”
“Ja.”
“Je hebt mij verteld dat hij een aardige man was. Dat hij single was. Dat ik hem een kans moest geven.”
“Ik weet het.”
“Waarom?”
Ze begon te huilen.
“Omdat Ryan zei dat hij jou wilde leren kennen.”
“Waarom wilde hij mij leren kennen?”
Natalie keek naar de laptop.
“Dat moet je hem vragen.”
“Ik vraag het jou.”
Ze zweeg.
Toen zei ze:
“Omdat hij wist wie je vader was.”
Ik ging langzaam zitten.
“Mijn vader?”
Natalie knikte.
“Ryan had informatie over je familie.”
Ik keek haar aan.
“Wat voor informatie?”
“Dat je vader een groot bedrijf had opgebouwd. Dat je na zijn overlijden een aanzienlijk vermogen zou erven. Dat er een familiebedrijf was waar je op een bepaalde manier bij betrokken zou raken.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Mijn vader is al tien jaar geleden overleden.”
“Ik weet het.”
“Ryan kende hem niet.”
“Nee.”
“Hoe wist hij dan van zijn vermogen?”
Natalie keek naar haar handtas.
“Zijn vader kende iemand die voor je vader had gewerkt.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wat heeft dat ermee te maken?”
Natalie begon harder te huilen.
“Ryan had schulden.”
“Welke schulden?”
“Zijn bedrijf stond op het punt failliet te gaan. Hij had geld nodig.”
Ik keek haar aan.
“En daarom moest hij met mij trouwen?”
Ze schudde haar hoofd.
“Zo eenvoudig was het niet.”
“Vertel me dan hoe het wel zat.”
Natalie keek me recht aan.
“Ryan dacht dat jij een manier zou zijn om toegang te krijgen tot bepaalde financiële middelen.”
Ik staarde haar aan.
Mijn hele huwelijk.
Mijn huis.
Mijn herinneringen.
Mijn trouwdag.
Alles leek plotseling een toneelstuk.
“En jij?”
Natalie sloot haar ogen.
“Ik heb hem geholpen.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Je was mijn beste vriendin.”
“Ik weet het.”
“Je hebt mijn trouwjurk uitgekozen.”
“Ja.”
“Je hebt naast me gestaan toen ik trouwde.”
Ze begon te huilen.
“Emily, alsjeblieft…”
“Je hebt mijn hand vastgehouden en me verteld dat ik de gelukkigste vrouw ter wereld zou worden.”
Ze bedekte haar gezicht.
Ik keek haar aan.
“En ondertussen wist je dat je met mijn verloofde had geslapen.”
Natalie antwoordde niet.
Ik stond op.
“Ga weg.”
“Emily…”
“Ga uit mijn huis.”
Ze pakte haar tas.
Bij de deur draaide ze zich om.
“Er is nog iets wat je moet weten.”
Ik bleef staan.
“Wat?”
“Ryan is niet de enige die achter je geld aan zat.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Wat bedoel je?”
Natalie keek me aan.
“Zijn vader heeft alles georganiseerd.”
Ik belde Lauren onmiddellijk nadat Natalie was vertrokken.
Ze nam op bij de eerste keer overgaan.
“Emily?”
“Ik heb Natalie gesproken.”
“Wat heeft ze verteld?”
“Dat Ryan met mij trouwde vanwege mijn vaders vermogen.”
Lauren zweeg.
“Je wist dat?”
“Ik vermoedde het.”
“Waarom heb je me niet eerder alles verteld?”
“Omdat ik bang was.”
“Waarvoor?”
“Voor Ryan.”
Ik liep naar het raam.
“Wat heeft hij jou aangedaan?”
Lauren ademde diep in.
“Toen ik met hem verloofd was, ontdekte ik dat hij documenten over mijn familie had verzameld. Hij wilde weten welke bezittingen op mijn naam stonden en welke financiële verplichtingen mijn ouders hadden.”
“Wat?”
“Ik confronteerde hem. Hij zei dat het voor onze toekomst was.”
“En toen?”
“Ik beëindigde de verloving.”
“Waarom heb je de politie niet gebeld?”
“Omdat ik geen bewijs had dat hij iets strafbaars had gedaan.”
Ik sloot mijn ogen.
“En Natalie?”
“Zij wist het allemaal.”
Ik ging zitten.
“Waarom heeft ze me dan geholpen hem te ontmoeten?”
“Dat weet ik niet.”
Ik dacht aan de e-mail.
‘Ik heb haar gevonden.’
“Lauren, ik heb nog een vraag.”
