“Wat begrijp ik verkeerd?”
“Dat bericht.”
“Je bedoelt het bericht waarin je precies wist aan welke kant het litteken van mijn man zit?”
Ze ademde scherp in.
“Ik heb dat jaren geleden gezien.”
“Wanneer?”
“Emily, alsjeblieft. Niet zo.”
“Wanneer heb je het gezien?”
Er viel een stilte.
Toen zei ze:
“Je moet Ryan vragen wat er die avond is gebeurd.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Welke avond?”
Maar ze had al opgehangen.
Ik belde onmiddellijk terug.
Geen antwoord.
Ik stuurde een bericht.
‘Natalie, ik wil gewoon weten waar je het over hebt.’
Ze las het.
Ze antwoordde niet.
Ryan kwam om 12.40 uur thuis.
Ik hoorde zijn autosleutels in het schaaltje bij de voordeur vallen. Daarna hoorde ik hem naar de keuken lopen.
“Hé, lieverd.”
Hij kuste mijn voorhoofd.
“Hoe was je ochtend?”
Ik keek naar zijn gezicht.
Zijn donkerbruine haar was nog vochtig van de douche. Hij droeg een grijs sportshirt en een zwarte trainingsbroek.
Dezelfde man die gisterenavond naast Natalie aan onze keukentafel had gezeten.
Dezelfde man die had gezegd dat hij haar het litteken nooit had laten zien.
“Goed,” antwoordde ik.
Hij pakte een fles water uit de koelkast.
“Heb je nog iets van Natalie gehoord?”
Zijn hand bleef even op de koelkastdeur rusten.
“Waarom vraag je dat?”
“Omdat ze me vanochtend heeft gebeld.”
Hij draaide zich om.
“Waarover?”
“Over gisterenavond.”
Hij dronk een slok water.
“Wat zei ze?”
“Dat ik jou moet vragen wat er die avond is gebeurd.”
Ryan keek me aan.
Ik zag iets veranderen in zijn ogen.
Het was maar een fractie van een seconde.
Maar ik zag het.
“Welke avond?”
“Dat weet ik niet. Dat probeerde ik haar te vragen.”
Hij zette de fles neer.
“Emily, ik weet niet wat ze bedoelt.”
“Ze zei ook dat ze je litteken jaren geleden heeft gezien.”
Ryan zuchtte.
“Daar hebben we het weer over.”
“Ja. Daar hebben we het weer over.”
Hij liep naar de woonkamer.
Ik volgde hem.
“Ryan?”
“Wat?”
“Waarom vertelde je me niet dat je haar ooit je litteken had laten zien?”
Hij draaide zich om.
“Omdat ik dat niet heb gedaan.”
“Dan waarom zei ze dat?”
“Misschien probeert ze een grap te maken.”
Ik keek hem aan.
“Ze heeft me nooit verteld dat ze een grap maakte.”
Hij wreef over zijn gezicht.
“Emily, ik heb een ongeluk gehad. Ik heb een litteken. Mensen hebben dat gezien. Waarom maak je hier zo’n groot probleem van?”
“Ik maak geen probleem van je litteken.”
“Het voelt anders.”
“Ik maak een probleem van het feit dat mijn beste vriendin precies weet waar het zit, terwijl ik haar daar nooit iets over heb verteld.”
Hij keek me enkele seconden aan.
Toen pakte hij zijn telefoon.
“Ik ga Natalie bellen.”
“Goed.”
Hij liep naar de tuin.
Ik bleef in de woonkamer staan.
Door het raam zag ik hoe hij zijn telefoon tegen zijn oor hield.
Na ongeveer een minuut draaide hij zich om.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
Toen beëindigde hij het gesprek.
Die middag gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.
Ik was bezig de was op te vouwen toen mijn telefoon een melding gaf.
Een bericht van een onbekend nummer.
‘Je kent mij niet, maar ik denk dat je moet weten dat Natalie niet de enige vrouw is die Ryan heeft voorgelogen.’
Ik staarde naar het scherm.
Mijn eerste gedachte was dat iemand een verkeerde nummer had.
Ik antwoordde:
‘Wie bent u?’
Het antwoord kwam vrijwel onmiddellijk.
‘Mijn naam is Lauren. Ik was drie jaar geleden verloofd met Ryan.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Ryan had me verteld dat hij vóór mij een relatie had gehad met een vrouw die Lauren heette.
Volgens hem was die relatie beëindigd omdat ze allebei andere dingen wilden.
Ik had nooit naar details gevraagd.
Ik typte:
‘Wat wilt u van mij?’
Lauren antwoordde:
‘Ik wil dat je weet dat hij tegen jou hetzelfde verhaal vertelt als tegen mij.’
Mijn vingers werden koud.
‘Welk verhaal?’
Er verscheen een foto.
Ik opende hem.
Het was een afbeelding van Ryan.
Hij stond voor een hotel met zijn arm om Natalie heen.
De foto was duidelijk niet recent.
Natalie droeg hetzelfde korte kapsel als op onze trouwdag.
Ryan had hetzelfde littekenloze gezicht, dezelfde glimlach en hetzelfde horloge dat hij tegenwoordig nog steeds droeg.
Ik zoomde in.
De datum onder de foto was zichtbaar.
Drie jaar vóór mijn huwelijk.
Ik voelde mijn ademhaling versnellen.
Lauren stuurde nog een bericht.
‘Ze waren al samen toen Ryan mij ten huwelijk vroeg.’
Ik las de zin opnieuw.
Daarna typte ik:
‘Wat bedoelt u?’
Haar antwoord maakte me misselijk.
‘Natalie was niet zomaar zijn vriendin. Ze was zijn verloofde.’
Ik zat bijna twintig minuten stil op de rand van het bed.
Ryan was beneden aan het telefoneren.
