Ik had een selectie van de originele code-structuur, de cryptografische sleutelhashes en een gedetailleerde technische analyse van de door Julian toegevoegde module meegenomen — zonder de volledige kernbroncode bloot te geven, zodat mijn eigendomsrechten beschermd bleven.

David bestudeerde de schema’s en de hashes op zijn scherm, zijn vingers rustig over het toetsenbord. Na twintig minuten van stilte keek hij op en zette zijn bril af.

“Dit is geen amateurwerk,” zei David, terwijl hij naar mij keek. “De oorspronkelijke zelfherstellende architectuur is indrukwekkend. Slim ontworpen, efficiënt en goed gedocumenteerd in de commits. En het is duidelijk dat deze versie al bestond voordat het prospectus van Nexus Capital werd samengesteld.”

Hij wees op een ander deel van het scherm. “Maar deze extra laag… iemand heeft hier geprobeerd om een bypass in te bouwen. Het is slordig gedaan. Als een aanvaller dit ontdekt, kan het hele systeem worden omzeild.”

“Dat is precies wat ik zei,” merkte ik op. “Julian heeft geprobeerd om er zijn eigen stempel op te drukken zonder de onderliggende mechaniek volledig te doorgronden.”

“Als dit wordt gepresenteerd als een productieklaar beveiligingssysteem,” zei David serieus, “dan is dat een serieuze waarschuwing voor elke partij die overweegt om hier geld in te steken. Een onafhankelijk technisch rapport over deze bevindingen zou op zichzelf al genoeg reden zijn voor serieuze investeerders om pas op de plaats te maken.”

Victoria knikte tevreden. “Kunt u een beknopt, objectief technisch rapport opstellen waarin deze bevindingen worden vastgelegd, zonder dat we de volledige broncode openbaar maken?”

“Ja,” zei David. “Alleen de feiten: wat er is aangetroffen, waarom het een risico vormt, en waarom de herkomst van de code nader onderzoek vereist.”

“Perfect,” zei Victoria. “Hoe snel kunt u dat klaar hebben?”

“Voor morgenavond.”

Toen ik later die avond thuiskwam in Greenwich, was het huis stil. Te stil. De auto van mijn vader stond op de oprit, maar de lichten in de eetkamer waren uit.

Ik liep naar de keuken om een glas water te pakken. Op het aanrecht lag een enveloppe met mijn naam erop, geschreven in het strakke, gecontroleerde handschrift van mijn vader.

Ik opende hem. Er zat geen lange brief in, alleen een kort bericht:

Emily. We moeten morgenochtend om negen uur in mijn werkkamer praten. Zonder Victoria. Alleen jij en ik. Het is tijd dat we dit als familie oplossen voordat het verder uit de hand loopt.

Ik vouwde het briefje op en stopte het in mijn zak.

Als familie oplossen.

Het klonk als een uitnodiging tot een gesprek, maar ik had lang genoeg in dit huis gewoond om te weten dat wanneer mijn vader het woord ‘familie’ gebruikte in een zakelijke context, dat meestal betekende dat hij wilde dat iemand anders een offer bracht om zijn positie te redden.

Ik liep de trap af naar de kelder, deed de deur achter me op slot en ging achter mijn scherm zitten. Op het beeldscherm flikkerde het terminalvenster. Ik had nog veel werk te doen — juridisch, technisch en persoonlijk.

En voor het eerst in mijn leven had ik geen twijfel over aan welke kant ik stond.

De volgende ochtend om negen uur stond ik voor de deur van de werkkamer van mijn vader. De kamer was groot, met hoge boekenkasten, donkere houten lambriseringen en een zwaar mahoniehouten bureau waarop een paar mappen en een zilveren vulpen lagen.

Mijn vader zat achter zijn bureau. Hij had een kop koffie voor zich staan, maar had er nog niet van gedronken. Toen ik binnenkwam en de deur achter me sloot, wees hij naar de stoel tegenover hem.

“Ga zitten, Emily,” zei hij. Zijn stem was rustig, bijna beheerst, op de manier waarop hij sprak wanneer hij dacht dat hij een onderhandeling in handen had.

Ik ging zitten, maar hield mijn rug recht en mijn handen op mijn schoot. Ik liet me niet in een verdedigende houding drukken.

“Je hebt een hoop stof doen opwaaien gisteravond,” begon hij, terwijl hij zijn handen vouwde op het blad. “Victoria met die mensen binnen laten komen… het was onnodig dramatisch. En het heeft ons allemaal in een lastig parket gebracht.”

“Het was niet mijn bedoeling om voor drama te zorgen,” zei ik rustig. “Het was mijn bedoeling om te voorkomen dat mijn gestolen werk werd verkocht onder valse voorwendselen.”

Mijn vader zuchtte, een diepe, zware zucht die moest overkomen als teleurstelling en bezorgdheid. “Emily, ik ken Julian. Hij is soms wat impulsief, misschien iets te gretig om succes te laten zien. Misschien heeft hij bepaalde stappen sneller gezet dan hij had moeten doen. Maar hij is mijn zoon. Hij is degene die de toekomst van Nexus Capital moet dragen.”

“En ik?” vroeg ik rechtstreeks. “Wat ben ik in dat verhaal, pap? Een voetnoot in de kelder?”