Mijn vader, Richard, slikte moeizaam. Zijn gezicht was van een gezonde, zelfvoldane kleur veranderd in een grauwe tint die niet paste bij het dure maatpak dat hij droeg. “Er moet sprake zijn van een vergissing,” zei hij, zijn stem iets minder bulderend dan een minuut geleden, hoewel hij nog steeds probeerde de toon van de gastheer vast te houden. “Julian is onze zoon. Hij heeft gestudeerd aan Stanford. Aegis Core is het resultaat van maandenlang onderzoek door zijn team bij Nexus Capital. Emily… Emily is een kind met een paar computers in de kelder. Ze heeft geen idee wat er hier op tafel ligt.”
Victoria draaide haar hoofd langzaam naar mijn vader. Op haar gezicht lag geen spoortje van de zachte, meegaande verloofde die de gasten gewend waren te zien naast Julian. Haar ogen waren scherp, koud en volkomen onverzettelijk.
“Met alle respect, meneer Vance,” zei Victoria, haar stem helder en onverbiddelijk in de stille kamer. “Emily hoeft niet te bewijzen dat ze weet wat er op tafel ligt. Ze heeft de onbewerkte broncode, de oorspronkelijke tijdstempels, de hardware-sleutels en de cryptografische vingerafdrukken al twee weken geleden bij ons laten verifiëren. Wat Julian op de cover van dat prospectus heeft gezet, is een lege huls met een gestolen kern. En sterker nog: de versie die hij vanavond wilde presenteren voor de Series A-ronde, bevat een bewust ingebouwde achterdeur die niet door Emily is geschreven.”\
Een zacht geroezemoes ging door de tafel. Een van de investeerders links van mij trok zijn wenkbrauwen op en keek naar het prospectus alsof het plotseling heet was geworden.
“Een achterdeur?” mompelde een vrouw in een donkerblauw mantelpak, haar vingers tikten nerveus tegen haar glas. “Dat is nooit besproken tijdens de voorbereidende briefings.”
“Natuurlijk is dat niet besproken,” zei ik voor het eerst sinds Victoria de woorden had uitgesproken. Mijn stem klonk rustig, bijna vreemd beheerst in de plotselinge stilte. Ik stond langzaam op van mijn stoel. Mijn knokkels deden pijn, mijn kleren zaten gekreukt van urenlang wachten en zwijgen in de hoek van de tafel, maar vanbinnen voelde ik iets dat ik al jaren niet meer had gevoeld: ruimte om te ademen. “Omdat Julian en ik nooit hebben samengewerkt aan Aegis Core. Hij heeft de kern gestolen van mijn externe schijf toen ik even weg was om koffie te halen in de keuken, en daarna heeft hij geprobeerd om de zelfherstellende laag te omzeilen door een eigen routine toe te voegen. Alleen begreep hij de architectuur niet goed genoeg om te zien dat zijn ‘verbetering’ de hele beveiligingsketen kwetsbaar maakte voor externe manipulatie.”
Julian stond plotseling op, zijn stoel schraapte luid over de houten vloer. Zijn gezicht was rood aangelopen, zijn ogen flitsten van woede naar paniek en weer terug naar zelfverzekerdheid. “Onzin!” riep hij, zijn stem iets te luid, iets te scherp. “Ze liegt! Ze is jaloers omdat ik eindelijk erkenning krijg voor wat ik heb opgebouwd! Ze heeft al die tijd in die kelder gezeten met haar verouderde spullen en haar mislukte studie. Nu ziet ze dat ik dertig miljoen ga ophalen en ineens wil ze een stuk van de taart!”
Hij wees met een trillende vinger naar mij, toen naar Victoria. “En jij, Victoria! Wat denk je dat je aan het doen bent? Wij zouden volgende maand trouwen! Onze families hebben dit samen opgezet!”
Victoria keek hem aan alsof ze naar een vreemdeling keek die een taal sprak die ze al lang had verleerd. “Ons huwelijk was gebouwd op een zakelijke alliantie tussen Vance en Sterling, Julian. Ik dacht dat ik met een man trouwde die zijn eigen koers kon varen en zijn eigen werk kon leveren. Ik wist niet dat ik op het punt stond om mijn naam en mijn vermogen te verbinden aan iemand die zijn eigen zus besteelt en een gecompromitteerd product verkoopt aan investeerders die ik al jaren ken.”
Ze draaide zich naar Marissa Sterling. “Mevrouw Sterling, ik heb u laten komen omdat u de enige bent in deze kamer die weet hoe ver de vertakkingen van Nexus Capital reiken in de infrastructuur aan de oostkust. Als Aegis Core in handen was gekomen van partijen die niet wisten dat de code was gekaapt en gemanipuleerd, had dat gevolgen gehad voor meerdere netwerken waar uw bedrijven op draaien.”
Marissa knikte langzaam, haar blik nog steeds strak gericht op Julian en mijn vader. “Dat is inderdaad geen detail dat ik licht opvat, Victoria. Als er sprake is van gestolen intellectueel eigendom en een bewuste kwetsbaarheid in software die wordt aangeboden voor kritieke infrastructuur, dan is een bevriezing van de financiering niet alleen verstandig — het is noodzakelijk.”






