Maar hoe wist Richard dat? En waarom had mijn moeder hem zo blindelings vertrouwd?
Terwijl ik door de verlichte straten reed richting de haven, dacht ik terug aan de afgelopen maanden. Mijn vader was ziek
Destijds had ik gedacht dat mijn vader gewoon bezorgd was over de toekomst van het gezin. Ik had niet geweten dat hij al weken bezig was geweest om de juridische structuur rond zijn bezittingen ondoordringbaar te maken.
Twintig minuten later zag ik van veraf de rode en blauwe zwaailichten weerspiegelen op het natte asfalt rond Wharf Street. Een dikke, donkere rookpluim kringelde omhoog boven de lage bakstenen gevels van het havengebied, en het loeien van sirenes vulde de lucht.
Ik parkeerde mijn auto op een veilige afstand achter de afzetlinten van de brandweer en stapte uit. Brandweermannen in zware pakken sleepten dikke slangen naar de achterkant van het magazijn, terwijl een politieauto dwars over de toegangsweg stond.
Ik liep naar een agent die bij het lint stond. “Excuseer, agent. Ik ben Leo Vance, de eigenaar van dit pand. Hoe is de situatie?”
De agent keek me even aan, checkte mijn naam op een lijst die hij bij zich had en wees naar een man met een helm die even verderop met een walkietalkie sprak. “De brand is nog niet onder controle, meneer Vance, maar ze hebben het zwaartepunt aan de achterkant. De officier van dienst staat daar.”
Ik liep naar de man met de helm. Hij stelde zich kort voor als commandant Bakker en keek me met vermoeide maar scherpe ogen aan. “U bent de eigenaar? We hebben een melding gekregen van brandstichting. Er zijn sporen van een brandversneller gevonden bij de laadklep aan de oostkant.”
“Zijn er mensen binnen?” vroeg ik.
“Volgens de bewaker niet,” zei Bakker. “Maar we controleren het hele gebouw zodra de rook iets is gezakt. Wees voorzichtig, het dak is van oud staal en kan verzwakken door de hitte.”
Terwijl ik naar het brandende gebouw keek, zag ik in het licht van de schijnwerpers een donkere sedan die een eindje verderop, half verscholen achter een stapel lege containers, langzaam wegreed zonder zijn koplampen aan te doen.
Mijn hart sloeg een slag over. Ik kende dat model auto. Het was dezelfde donkere sedan die ik een paar weken geleden voor het huis in Newton had zien staan toen ik laat thuiskwam.
Ik pakte mijn telefoon en belde Van der Berg, die op dat moment bij de hoofdingang stond. “Heb je de camera’s aan de voorkant al kunnen uitlezen?”
“Net,” zei Van der Berg aan de lijn. “Twintig minuten geleden kwam er een man het terrein op met een pasje dat niet meer actief had mogen zijn. Het pasje behoorde toe aan een voormalige consultant van uw vader—een zekere Richard Sterling.”
Richard Sterling.
De naam klonk als een sleutel die eindelijk in een slot draaide. Sterling. Niet zomaar een nieuwe vriend van mijn moeder die ze in een café was tegengekomen. Een man met een verleden bij het bedrijf van mijn vader.
De brandweer had het vuur na een uur grotendeels onder controle, maar de stank van verbrand hout, isolatie en plastic hing zwaar over het hele gebied. Ik bleef wachten tot de recherche en de brandonderzoekers een eerste ronde hadden gedaan.
Rond middernacht mocht ik even kort met de rechercheur spreken die het onderzoek leidde. Hij was een lange man met een grijze jas en een strak gezicht.
“Meneer Vance,” zei hij, terwijl hij een notitieblok dichtklapte. “Het staat vast dat dit geen ongeluk is. Er is bewust brand gesticht op twee plaatsen. Gelukkig lijkt de belangrijkste serverruimte aan de noordkant grotendeels gespaard te zijn gebleven door de dikke brandwerende muren. Maar een deel van de papieren dossiers in het voorste gedeelte is verloren gegaan.”
“Wat voor dossiers lagen daar?” vroeg ik.
“Volgens de inventarislijst die we hebben gekregen,” zei de rechercheur, “ging het om oude contracten, fiscale overzichten en correspondentie rond een aantal vastgoed- en logistieke projecten van uw vader. Waarom zou iemand juist dit gebouw in brand willen steken?”
“Omdat daar bewijzen lagen die iemand niet wilde laten uitlekken,” zei ik rustig, maar vastberaden. “En omdat iemand dacht dat hij door het vuur de geschiedenis kon uitwissen.”
“We gaan het verder onderzoeken,” zei de rechercheur. “En we willen graag morgenochtend op het bureau met u praten over de persoon die u noemde—Richard Sterling. Als hij een toegangspas had en vlak voor de brand contact had met het terrein, hebben we een paar serieuze vragen voor hem.”
Ik knikte. “Ik ben er morgen om negen uur.”
Toen ik later die nacht eindelijk weer in mijn auto zat op weg naar het huis in Newton, voelde ik de uitputting van de hele dag in mijn botten. De lucht was koud en de straten waren verlaten.






