Mijn moeder greep Richard bij zijn mouw. “Laat hem met rust, Richard! Hij probeert ons uit elkaar te spelen met zijn verzinsels! Hij wil gewoon de macht over het geld van zijn vader!”

Ze keek om zich heen naar de omringende tafels, waar gasten hun vorken hadden neergelegd en naar ons staarden, en toen naar de ober die met een ongemakkelijke blik op een afstand stond te wachten. “Hij is gek geworden! Vijf jaar lang heeft hij op onze kosten geleefd, geen baan van betekenis gehad, en nu komt hij met verhalen over een geheime trust!”

“Geen baan van betekenis,” herhaalde ik zacht, terwijl ik mijn blik op Richard hield. “Ik werk al vier jaar als onafhankelijk onderzoeker en juridisch adviseur voor kleine ondernemingen en stichtingen. Dat ik niet bij jouw kantoor in de rij stond om uren te schrijven voor bedrijven die je liever zag failliet gaan dan bloeien, betekent niet dat ik stilzat. En papa wist dat.”

Ik haalde mijn eigen telefoon uit mijn binnenzak. Mijn vingers trilden licht, niet van angst voor mijn moeder, maar van de plotselinge, koude zekerheid dat het echte gevaar niet aan deze tafel zat, maar ergens aan de rand van de stad waar rook en vlammen op het punt stonden de sporen van jaren werk te vernietigen.

Ik opende een beveiligde app en drukte op de snelkoppeling voor het beveiligingsbedrijf dat het archief in South Boston bewaakte. Terwijl het nummer overging, keek ik recht in Richards ogen.

“Je hebt een fout gemaakt, Richard,” zei ik zacht. “Papa heeft me niet alleen de sleutel tot het huis in Newton gegeven. Hij heeft me ook de toegangscode gegeven tot de back-upservers in het magazijn. Als er brand uitbreekt, gaat er een automatisch signaal naar drie onafhankelijke notariskantoren en naar de federale recherche.”

Richard verstijfde. De kleur trok definitief uit zijn gezicht, en zijn hand ging onwillekeurig naar zijn borstzak.

Aan de andere kant van de lijn nam de nachtwaker op. “Beveiliging South Boston, met Van der Berg.”

“Hier is Leo Vance,” zei ik snel en duidelijk. “Controleer onmiddellijk de camera’s en de rookmelders bij het archiefgebouw aan Wharf Street. Er is zojuist een poging gedaan om brand te stichten. Bel de brandweer en de politie direct, en laat niemand het terrein verlaten.”

“Begrepen, meneer Vance. Ik kijk nu op de monitoren.”

Ik haalde de telefoon van mijn oor en keek weer naar de tafel. Mijn moeder staarde me aan met een blik waarin woede, verwarring en iets dat leek op plotselinge angst door elkaar liepen. Ze keek naar Richard. “Richard? Wat is dit? Wat heeft hij het over?”

Richard keek naar de uitgang van het restaurant. “Ik… ik ga even naar het toilet. Dit wordt me te gek hier.”

Hij stond abrupt op, stootte bijna zijn stoel om en liep met snelle, lange passen richting de gang achterin het restaurant.

“Richard!” riep mijn moeder, maar hij keek niet meer om.

Ik bleef even staan, keek naar mijn moeder en naar Chloe, en legde toen een paar bankbiljetten op het witte tafelkleed om de drankjes en het deel van de rekening te dekken dat al was gebracht. “De verjaardag is voorbij, mam. En voor de duidelijkheid: morgenochtend om negen uur staat er een slotenmaker bij het huis in Newton. Je hebt tot morgenavond de tijd om je persoonlijke spullen te pakken. Daarna gaat het huis op slot voor iedereen die geen toestemming heeft.”

Ik draaide me om en liep het steakhouse uit de koude Bostonse avondlucht in.

Buiten was de lucht helder en scherp, met een straffe wind die vanaf de haven waaide. Ik bleef even staan op de stoep, haalde diep adem en belde opnieuw het beveiligingsbedrijf terwijl ik naar mijn auto liep die twee straten verderop geparkeerd stond.

“Meneer Vance,” klonk de stem van Van der Berg direct, dit keer met een gespannen toon. “We hebben rook op camera drie aan de achterzijde van het gebouw. De brandweer is onderweg, maar de alarmleiding aan de voorkant is kort nadat u belde onderbroken. Er zijn twee mannen gezien die een jerrycan over het hek aan de oostkant gooiden.”

“Is de serverruimte beveiligd?” vroeg ik terwijl ik instapte en de motor startte.

“De stalen deuren zijn vergrendeld en de koeling draait op noodstroom,” zei Van der Berg. “Maar als het vuur doorslaat naar het dak, kan de hitte schade aanrichten als de brandweer er niet op tijd bij kan. Ik ben nu zelf in de auto gestapt en rijd erheen.”

“Ik kom er ook aan,” zei ik. “Stuur me het exacte adres van de zij-ingang.”

Ik zette de auto in zijn versnelling en reed weg, mijn gedachten razend snel. Het was geen toeval dat Richard precies op het moment dat ik over de trust begon een bericht stuurde over een magazijn. Dat betekende dat Richard al langer wist dat er iets in dat magazijn lag dat hem of zijn plannen bedreigde.