Mijn arts, dokter Harris, bekeek de gegevens die Evelyn had meegenomen.

“Ik heb inderdaad een verzoek ontvangen om bepaalde medische gegevens van mevrouw Claire Mercer vrij te geven.”

Ik keek hem aan.

“Van wie?”

“Van uw echtgenoot.”

“Waarom?”

Hij fronste.

“Er werd beweerd dat u toestemming had gegeven.”

Ik voelde mijn hart bonzen.

“Dat heb ik niet.”

“Dat vermoedde ik al. Daarom heb ik niets verstrekt.”

Evelyn boog zich naar voren.

“Welke gegevens wilde hij?”

De arts keek in zijn computer.

“Een volledig overzicht van uw zwangerschapscontroles, uw medische voorgeschiedenis en een aantal aanvullende verklaringen.”

“Welke verklaringen?”

Hij draaide het scherm iets naar ons toe.

Er stond een aanvraag voor een beoordeling van mijn mentale toestand.

Ik voelde mijn gezicht warm worden.

Daniel wilde niet alleen mijn aandelen.

Hij wilde bewijs verzamelen dat ik niet in staat was voor mezelf te beslissen.

En misschien ook niet voor mijn eigen kind.

“Is dat legaal?” vroeg Rachel.

“Niet zonder geldige toestemming of een andere wettelijke grondslag,” antwoordde de arts.

Evelyn pakte haar notitieboek.

“Ik wil een kopie van die aanvraag.”

De arts knikte.

“Dat kan.”

Ik keek naar het document.

Onder de aanvraag stond Daniels handtekening.

Maar onderaan stond nog een tweede naam.

Die van mijn moeder.

Ik sloot mijn ogen.

Ze hadden dit samen gepland.

Mijn eigen man en mijn eigen moeder.

De twee mensen die mij hadden moeten beschermen.

Twee dagen later kwam de eerste grote doorbraak.

Evelyn belde me om zes uur ‘s avonds.

“Claire, we hebben de oorspronkelijke fusieovereenkomst gevonden.”

Ik ging onmiddellijk rechtop zitten.

“Waar?”

“Het archief van je grootvader. De beheerder heeft het document gevonden in een afgesloten kluis.”

“Wat staat erin?”

“Er staat een bepaling in die Daniel onmogelijk heeft kunnen negeren.”

“Welke?”

“De trust mag nooit worden gebruikt als onderpand voor een overname waarbij een familielid persoonlijk voordeel ontvangt.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“En Daniel heeft dat toch geprobeerd?”

“Ja. Maar er is meer. De handtekening die op de voorlopige overdracht staat, is niet alleen verdacht. Ze is waarschijnlijk afkomstig uit een ouder document.”

“Kunnen we dat bewijzen?”

“Een forensisch deskundige onderzoekt het.”

Ik liep naar het raam.

Buiten begon de avond te vallen.

“Wat gebeurt er nu?”

“Ik heb een spoedverzoek ingediend om alle transacties van Mercer Dynamics tijdelijk te laten onderzoeken.”

“En de raad?”

“Die is verdeeld. Sommige bestuurders steunen Daniel nog steeds. Anderen willen niet betrokken raken bij mogelijke fraude.”

Ik dacht aan het notitieboekje.

Aan zijn woorden over mijn zwangerschap.

Aan de manier waarop hij had geschreven dat ik nergens heen kon.

“Is er nog iets?”

Evelyn zweeg.

“Ja.”

Ik wachtte.

“De oorspronkelijke overeenkomst bevat een tweede begunstigde.”

Ik fronste.

“Wie?”

“Jij kent haar.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

“Wie?”

“Vanessa Cole.”

Ik ging langzaam zitten.

“Wat?”

“Je grootvader heeft haar naam toegevoegd toen ze nog een kind was.”

“Waarom?”

“Omdat haar moeder destijds een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de oprichting van het bedrijf.”

Ik probeerde de informatie te verwerken.

“Maar Vanessa is de dochter van Richard Cole.”

“Ja. En dat maakt de situatie ingewikkeld.”

“Wat voor rechten heeft ze?”

“Niet dezelfde als jij. Maar ze heeft een beperkte aanspraak op bepaalde winsten als de oorspronkelijke overeenkomst wordt nageleefd.”

Ik dacht aan Vanessa’s bezoek.

Aan haar angst.

Aan de documenten die ze had meegenomen.

Misschien had ze niet alleen haar vader verraden.

Misschien had ze eindelijk ontdekt dat hij haar jarenlang had gebruikt.

“Kan Vanessa ons helpen?”

“Misschien. Maar ik zou haar niet vertrouwen zonder bewijs.”

Ik knikte.

“Dan halen we dat bewijs.”

Die avond stuurde Vanessa me een bericht.

Ik moet je ontmoeten. Alleen.

Ik antwoordde:

Waarom?

Ze schreef:

Omdat ik weet waar Richard de ontbrekende documenten heeft verstopt.

Ik keek naar het bericht.

Toen typte ik:

Stuur het adres naar mijn advocaat.

Haar antwoord kwam onmiddellijk.

Nee. Als je Evelyn erbij betrekt, verdwijnt het bewijs.

Ik liet mijn telefoon zakken.

Rachel keek over mijn schouder.

“Ga je?”

“Ik weet het niet.”

“Claire, ze heeft je al genoeg problemen bezorgd.”

“Maar misschien weet ze iets wat we nodig hebben.”

Ik stuurde het bericht door naar Evelyn.

Haar antwoord kwam na enkele minuten.

Ontmoet haar niet alleen. We zullen een veilige locatie regelen en zorgen dat alles wordt vastgelegd.

Ik stemde toe.

De volgende ochtend zou ik Vanessa opnieuw zien.

Maar ik had niet verwacht wie er met haar zou meekomen.

De afspraak was in een klein hotel aan de rand van Seattle.

Evelyn had een privékamer geregeld. Er waren twee beveiligers aanwezig en een onafhankelijke juridisch medewerker die de ontmoeting zou vastleggen.

Ik kwam tien minuten eerder aan.

Vanessa arriveerde precies op tijd.

Ze zag er anders uit dan de vrouw op de foto’s.

Haar make-up was vrijwel verdwenen. Ze droeg een zwarte jas en had donkere kringen onder haar ogen.

“Bedankt dat je gekomen bent,” zei ze.