Ik keek op.

“Mijn grootvader bedoelt mijn vader?”

Evelyn knikte.

“Waarschijnlijk.”

Ik las verder.

Ik heb bewijs verzameld dat Richard Cole jarenlang geld heeft verplaatst via ondernemingen die met Mercer Dynamics verbonden waren. Als deze documenten ooit openbaar worden, kan dat niet alleen zijn bedrijf vernietigen, maar ook de reputatie van iedereen die hem heeft geholpen.

Onderaan stond een laatste alinea.

Claire, als Daniel ooit probeert jouw rechten te gebruiken om een overeenkomst met Richard Cole af te sluiten, vertrouw dan niet op zijn verklaringen. Hij heeft misschien niet begrepen wie hij werkelijk dient.

Ik legde het papier neer.

“Daniel weet dit?”

Evelyn schudde haar hoofd.

“Dat weten we nog niet.”

“Maar zijn notitieboekje laat zien dat hij alles wilde regelen vóór de geboorte.”

“Ja.”

Ik keek naar de brief.

“Waar zijn de originele documenten?”

Evelyn antwoordde niet meteen.

Toen zei ze:

“In het oude archief van je grootvader.”

“Waar is dat?”

“In Houston.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“Dan moeten we daarheen.”

“Claire, je bent vierendertig weken zwanger. We gaan niet zomaar naar Houston.”

“Ik wil niet zomaar gaan. Ik wil dat de documenten worden opgehaald.”

“Dat kunnen we regelen.”

“Door wie?”

Evelyn keek me aan.

“Daar moeten we voorzichtig mee zijn.”

Die middag belde mijn moeder.

Ik liet de telefoon vijf keer overgaan voordat ik opnam.

“Claire?”

Haar stem klonk bezorgd.

“Waar ben je?”

“Dat gaat je niet aan.”

“Ik ben je moeder.”

“Dan had je misschien eerder moeten nadenken over wat je deed.”

Er viel een stilte.

“Wat heeft Daniel je verteld?”

Ik lachte bitter.

“Dat is interessant. Je vraagt niet wat ik heb ontdekt. Je vraagt wat Daniel heeft verteld.”

“Claire, luister naar me. Er gebeuren dingen die je niet begrijpt.”

“Leg ze dan uit.”

Ze zuchtte.

“Ik wil je beschermen.”

“Waartegen? Tegen mijn eigen aandelen?”

“Je grootvader heeft je een enorme verantwoordelijkheid gegeven. Je bent jong. Je bent zwanger. Je hebt geen idee hoeveel mensen achter dat geld aan zitten.”

Ik kneep mijn ogen samen.

“Waarom heb je geld ontvangen van Richard Cole?”

De stilte aan de andere kant werd lang.

“Wie heeft je dat verteld?”

“Dat doet er niet toe.”

“Vanessa?”

“Antwoord me.”

Mijn moeder begon zachter te praten.

“Ik heb dat geld niet voor mezelf aangenomen.”

“Waarvoor dan?”

“Om jou te beschermen.”

Ik sloot mijn ogen.

“Hoeveel?”

Ze noemde een bedrag.

Het was bijna twee miljoen dollar.

Ik voelde me misselijk worden.

“En wat heb je daarvoor gedaan?”

“Ik heb geholpen om een overeenkomst te regelen.”

“Welke overeenkomst?”

“Claire, je begrijpt niet hoe moeilijk het was om je grootvader zover te krijgen dat hij de trust aan jou naliet.”

“Je bedoelt dat je probeerde hem te overtuigen om mij mijn eigen erfenis af te nemen?”

“Zo was het niet!”

“Dan hoe was het wel?”

Mijn moeder begon te huilen.

“Je grootvader had geen vertrouwen in mij. Hij dacht dat ik geld wilde. Maar ik wilde alleen dat jij veilig zou zijn.”

Ik keek naar Rachel.

Ze schudde langzaam haar hoofd.

Ik vervolgde:

“Waarom wilde je dat Daniel de aandelen zou overdragen?”

“Daniel heeft me beloofd dat hij jou zou beschermen.”

“En Vanessa?”

Mijn moeder zweeg.

“Waarom heeft Daniel een affaire met haar?”

“Dat weet ik niet.”

“Je liegt.”

“Claire, alsjeblieft…”

Ik hoorde haar ademhaling veranderen.

Toen zei ze iets wat me volledig verraste.

“Daniel is niet verliefd op Vanessa.”

Ik fronste.

“Wat?”

“Dat meisje is slechts een middel. Richard Cole heeft hem iets beloofd.”

“Wat?”

“Een positie. Een enorme positie in een internationaal investeringsfonds.”

Ik lachte ongelovig.

“Dus hij heeft zijn huwelijk vernietigd voor een zakelijke functie?”

“Je begrijpt niet hoe ambitieus hij is.”

Ik voelde mijn ogen branden.

“Ik begrijp inmiddels heel goed wie mijn man is.”

Mijn moeder zweeg.

Toen fluisterde ze:

“Claire, er is nog iets wat je moet weten over je zwangerschap.”

Mijn hand ging onmiddellijk naar mijn buik.

“Wat?”

“Daniel heeft vorige week een afspraak gemaakt met een privékliniek.”

Ik verstijfde.

“Welke afspraak?”

“Ik weet het niet precies. Maar hij wilde dat bepaalde medische documenten werden aangepast.”

Ik kon nauwelijks ademhalen.

“Waarom?”

“Ik heb hem horen zeggen dat hij een reden nodig had om de voogdij over het kind te krijgen.”

Ik stond langzaam op.

“Je hebt dit geweten?”

“Ik wilde je vertellen…”

“Wanneer? Nadat ik bevallen was?”

“Claire!”

Ik verbrak de verbinding.

Mijn handen trilden zo erg dat ik mijn telefoon bijna liet vallen.

Rachel kwam naar me toe.

“Wat is er gebeurd?”

Ik keek haar aan.

“Daniel heeft iets geregeld bij een privékliniek.”

“Wat voor iets?”

“Ik weet het niet.”

Evelyn, die in de keuken zat te werken, kwam onmiddellijk naar ons toe.

“Wat zei je?”

Ik vertelde haar het gesprek.

Haar gezicht veranderde.

“Claire, we moeten onmiddellijk contact opnemen met je arts.”

Een uur later zaten we in een spreekkamer.