Eleanor trok haar zonnebril een stukje omlaag en keek door de smalle opening naar binnen. Haar ogen waren hard en koud. “Doe die deur open, Chloe. We moeten praten. Mark moet nu een beslissing nemen voordat hij een fout maakt die hij de rest van zijn leven betreurt.”

“Mark heeft al een keuze gemaakt toen hij zich met mij verloofde,” zei ik, terwijl ik mijn hand op de rand van de deur hield. “En wat jij hebt gedaan—je voordoen als mij om onze locatie in Savannah te annuleren—dat is niet alleen gemeen, Eleanor. Het is fraude en sabotage.”

Richard stapte iets naar voren, zijn blik strak op mij gericht. “Let op je woorden, jongedame. Eleanor heeft alleen maar ingegrepen om een overhaaste, slecht doordachte stap te voorkomen. De familie heeft een traditie, een geschiedenis en een vermogen dat we niet zomaar laten kapen door iemand die geen respect toont voor het grotere geheel.”

“Het grotere geheel is een cruise in oktober,” zei ik, terwijl ik naar hem keek. “En het feit dat jullie bereid zijn om Marks erfenis en zijn baan als chantage te gebruiken om hem te dwingen zijn bruiloft af te blazen, zegt meer over jullie dan over mij.”

Mark kwam nu achter mij aanlopen naar de hal. Hij zag er bleek uit, zijn ogen rood doorlopen van de spanning van de afgelopen twee dagen. “Pap… mam… alsjeblieft,” zei Mark hees. “Waarom doen jullie dit? Waarom kon ik niet gewoon mijn eigen leven leiden?”

“Je leidt je eigen leven, Mark,” zei Eleanor, haar stem ineens zachter, bijna verleidelijk, op die manier waarop ze hem altijd had weten te sturen sinds hij een klein jongetje was. “Wij willen alleen dat je bij de mensen blijft die echt om je geven. En die cruise—het is een kans voor de hele familie om weer bij elkaar te komen. Als je nu niet meegaat, maak je een scheur die nooit meer dichtgaat.”

“En als ik wel ga?” vroeg Mark zacht. “Wat gebeurt er dan met Chloe en met onze plannen?”

Eleanor keek even naar mij, haar lippen in een dun, kil lijntje. “Dan krijgt ze een nette regeling als ze dat wil, of ze gaat haar eigen weg. Maar wij hebben geen plek voor iemand die onze familie uit elkaar trekt.”

Ik ademde diep in. Het deed pijn—een scherpe, doffe pijn diep in mijn borst—om te zien hoe makkelijk ze over mij heen wandelden, alsof ik slechts een obstakel was op een kaart die zij al hadden ingetekend. Maar tegelijkertijd voelde ik iets anders opkomen: een helderheid die ik in de afgelopen dagen van verwarring en verdriet was kwijtgeraakt.

“Jullie zijn klaar hier,” zei ik, mijn stem vastberaden. “Jullie hebben de zaal geannuleerd, je hebt de familie opgezet en je hebt geprobeerd om Mark te chanteren. Als jullie niet binnen twee minuten van onze oprit af zijn, bel ik de politie wegens huisvredebreuk en intimidatie.”

Eleanor trok haar wenkbrauwen op, maar ze waagde het niet om nog harder tegen de deur te duwen. Richard keek haar kort aan, knikte bijna onmerkbaar, en draaide zich toen om.

“We bellen je morgen, Mark,” zei Richard koel. “Denk goed na over wat je verliest als je de verkeerde kant kiest.”

Ze liepen de trap van de veranda af en verdwenen richting hun auto. Binnen een paar minuten hoorde ik de motor starten en de auto wegrijden langs de bomen van onze straat in Savannah.

Ik deed de deur dicht, haalde de ketting eraf en draaide me om naar Mark. Hij stond roerloos in de hal, zijn blik gericht op de vloer.

“Mark,” zei ik zacht. “Kijk me aan.”

Hij keek op. Zijn ogen stonden vol twijfel, angst en verdriet. “Chloe… ze menen het. Mijn vader heeft echt gezegd dat hij me uit het bedrijf haalt en mijn aandeel in de trust bevriest als we doorgaan met de bruiloft in oktober. En mijn moeder heeft al de helft van de familie overgehaald om naar die cruise te gaan.”

“Ik weet het,” zei ik, terwijl ik dichterbij kwam en mijn hand op zijn arm legde. “Ik heb het gehoord. Maar de vraag is niet wat zij doen, Mark. De vraag is wat jij wilt.”

Hij bleef even stil, zijn ademhaling onregelmatig. “Ik wil met jou trouwen, Chloe. Dat heb ik altijd gewild. Maar… ik weet niet hoe ik moet omgaan met het feit dat ik misschien alles kwijtraak waarvoor ik mijn hele volwassen leven heb gewerkt.”

“Je verliest niet alles,” zei ik kalm. “Je verliest misschien een plek in een systeem waarin je alleen maar wordt geaccepteerd zolang je doet wat zij zeggen. En wat betreft de bruiloft… we laten ons niet kisten door een valse annulering.”