Mijn telefoon trilde in mijn tas. Het was een onbekend nummer. Ik aarzelde even en nam toen op.

“Hallo?”

“Ashley,” klonk een stem aan de andere kant. Het was Chloe, maar ze klonk niet boos of arrogant. Ze klonk bang. “We moeten praten. Het is belangrijk. Het gaat over Mark.”

Ik stopte even met lopen en luisterde aandachtig. “Wat is er met hem?”

“Hij is niet wie je denkt dat hij is,” zei ze snel, bijna hijgend. “Ik dacht dat ik hem kende, maar… hij heeft dingen gedaan. Dingen waar ik niets mee te maken wilde hebben, maar waar ik nu in vastzit. Alsjeblieft, Ashley, je moet me geloven.”

“Waar ben je?” vroeg ik, mijn stem kalm maar alert.

“Bij het park in Piedmont,” antwoordde ze. “Kom alleen. Alsjeblieft.”

Ik keek op mijn horloge. Het was donker buiten en het park was op dit uur niet de meest voor de hand liggende plek voor een ontmoeting. Maar als ze iets wist over Mark, over het geld en over de polis, dan kon ik die kans niet laten liggen.

“Ik kom eraan,” zei ik en hing op.

Ik liep terug naar mijn auto en reed richting Piedmont Park. Mijn hart klopte snel, maar mijn hoofd was helder. Ik zou voorzichtig zijn. Ik zou op mijn hoede blijven.

Want in een spel met hoge inzet kon niemand worden vertrouwd.

Piedmont Park lag er rustig en verlaten bij onder de nachtelijke hemel. De bomen wierpen lange schaduwen over de paden en het zachte ruisen van de wind door de bladeren was het enige geluid. Ik parkeerde mijn auto aan de rand van het park en stapte uit, mijn hand stevig om mijn tas geklemd.

Ik liep het pad op, mijn blik scherp gericht op de omgeving. Na een paar minuten zag ik Chloe staan bij een lantaarnpaal, haar schouders gebogen, haar blik gericht op de grond. Toen ze me zag, kwam ze snel naar me toe.

“Je bent gekomen,” zei ze, een zucht van opluchting latend horen. Ze keek zenuwachtig om zich heen. “We moeten snel zijn. Hij weet dat ik hier ben.”

“Wat bedoel je, hij weet dat je hier ben?” vroeg ik, mijn stem gespannen. “Ik dacht dat we dit geheim zouden houden.”

“Mark heeft mijn telefoon getraceerd,” zei ze, haar stem trillend. “Hij is geobsedeerd, Ashley. Je hebt geen idee hoe ver hij gaat om controle te houden.”

Ik keek haar strak aan, probeerend te beoordelen of ze de waarheid sprak of dat dit een val was. “Waarom zou ik je geloven, Chloe? Je hebt met mijn man in bed gelegen en je staat als begunstigde op een levensverzekering op mijn naam.”

“Ik weet het!” riep ze zacht, tranen in haar ogen. “Ik heb een grote fout gemaakt. Ik was verliefd, of ik dacht dat ik dat was. Mark is charmant, hij weet hoe hij mensen moet bespelen. Hij heeft me wijsgemaakt dat jij en hij uit elkaar waren gegroeid, dat het geld voor een goed doel was, dat we je zouden helpen.”

“Een goed doel?” herhaalde ik bitter. “Een miljoen dollar op mijn hoofd is geen goed doel.”

“Ik wist niet dat het om zoveel geld ging!” bezwoer ze. “Hij liet me alleen papieren tekenen zonder dat ik ze goed las. Pas toen ik het bedrag zag, schrok ik. Ik wilde eruit stappen, maar hij dreigde dat hij David zou vertellen over ons, dat hij me zou ruïneren.”

Ik nam een stap achteruit, mijn wantrouwen nog steeds groot. “En waarom vertel je me dit nu pas? Waarom niet eerder?”

“Omdat ik bang was,” zei ze, haar stem nauwelijks hoorbaar. “En omdat ik nu zie hoe gevaarlijk hij is. Vannacht, toen je hem sloeg… ik dacht dat het voorbij was. Maar hij is niet gebroken, Ashley. Hij is woedend. En hij heeft een plan.”

Een koude rilling liep over mijn rug. “Wat voor plan?”

Voordat ze kon antwoorden, klonk er een geluid achter ons. We draaiden ons allebei om en zagen Mark uit de schaduwen van de bomen tevoorschijn komen. Hij liep rustig op ons af, zijn gezicht ondoorgrondelijk in het schijnsel van de lantaarnpaal.

“Wat een ontroerend tafereel,” zei Mark, zijn stem kalm maar met een ondertoon van dreiging. “De bedrogen vrouw en de berouwvolle minnares. Wat schattig.”

Chloe deinsde achteruit, haar gezicht wit van angst. “Mark… we wilden alleen maar praten.”

“Praten?” Mark lachte kort en droog. “Chloe, je bent zo naïef. Je dacht toch niet echt dat je zomaar kon weglopen en de held kon uithangen?”

Hij keek naar mij, zijn blik strak en doordringend. “En jij, Ashley. Je dacht dat je me kon verslaan met een koekenpan en een advocaat? Je onderschat me.”

“Ik onderschat je niet meer, Mark,” zei ik, mijn stem vastberaden, hoewel mijn hart tekeerging. “Ik weet nu wie je echt bent. Een leugenaar en een manipulator.”