“Drie dagen geleden hebben onze accountants een aantal transacties ontdekt die niet overeenkomen met de verklaringen die Whitmore Holdings aan haar kredietverstrekkers heeft verstrekt. Er zijn betalingen gedaan aan ondernemingen die volgens hun registratie geen daadwerkelijke bedrijfsactiviteiten uitvoeren. Daarnaast zijn er vastgoedactiva opgevoerd als onderpand terwijl de eigendomsrechten niet volledig waren vastgelegd.”

Richard schudde zijn hoofd.

“Dat is een misverstand.”

“Misschien. Daarom hebben onze juristen de documenten doorgestuurd naar de bevoegde instanties.”

“U hebt de autoriteiten ingeschakeld?” vroeg hij met een schorre stem.

“Ik heb mijn verplichtingen als schuldeiser nagekomen.”

Victoria greep zijn arm.

“Richard, zeg iets! Laat haar niet zomaar over ons heen lopen!”

Maar Richard keek niet meer naar zijn vrouw.

Hij keek naar Nathan.

En op dat moment zag ik iets wat ik niet had verwacht.

Angst.

Niet alleen angst voor het verlies van geld. Het was de angst van een man die besefte dat zijn eigen zoon iets wist wat hij verborgen had willen houden.

“Nathan,” zei Richard langzaam. “Heb jij haar iets verteld?”

Nathan fronste.

“Waar heb je het over?”

“De lening. De documenten. Heb jij iets geregeld zonder mijn toestemming?”

“Pap, niet hier.”

“Ik vraag je iets!”

De stem van Richard galmde door de balzaal.

Victoria stapte tussen hen in.

“Dit is niet het moment. We hebben gasten. We hebben een bruiloft.”

“Een bruiloft?” Ik keek naar Emily. “Ik geloof dat mijn dochter haar trouwdag al heeft verloren.”

Emily begon opnieuw te huilen.

Nathan draaide zich naar haar toe.

“Emily, zeg tegen je moeder dat ze moet ophouden. Dit is niet wat je wilt. Je weet hoeveel ik van je houd.”

Mijn dochter keek hem aan.

“Je hield van me?”

Nathan zuchtte.

“Lieverd, je weet dat ik soms een beetje hard kan zijn. Maar mama bedoelde het niet zo.”

“Je lachte.”

“Wat?”

“Toen ze dat uniform omhooghield, lachte je. Toen ik je vroeg of het een grap was, zei je dat ik mezelf niet voor schut moest zetten. Je zag dat ik huilde, Nathan. Je zag het en je bleef lachen.”

“Je overdrijft.”

“Ik vroeg je om me te verdedigen.”

“Emily, maak dit niet groter dan het is.”

Ze keek naar haar trouwring.

Langzaam trok ze hem van haar vinger.

Nathan verstijfde.

“Wat doe je?”

Emily legde de ring op de tafel, vlak naast de gouden doos.

“Ik weet niet wat er morgen gebeurt. Ik weet niet of ons huwelijk nog een kans heeft. Maar ik weet één ding zeker: ik zal nooit meer naast iemand staan die mij laat vernederen om zijn moeder tevreden te houden.”

“Je kunt niet zomaar weglopen,” zei Nathan.

“Dat heb ik vandaag al te lang niet gedaan.”

Ze draaide zich om en liep naar mij toe.

Ik sloeg mijn armen om haar heen.

Voor het eerst sinds de receptie begon, voelde ik haar lichaam ontspannen.

“Ik ben zo trots op je,” fluisterde ik.

Achter ons schoof een stoel met een hard geluid over de vloer.

“Dit is nog niet voorbij,” zei Victoria.

Ik keek over mijn schouder.

Ze stond met haar kin omhoog, maar haar ogen waren rood van woede.

“U denkt misschien dat geld u macht geeft, Margaret. Maar u kent onze familie niet. U weet niet met wie u zich bemoeit.”

“Dat is een interessante opmerking.”

Ik keek naar Richard.

“Misschien kunt u uw vrouw uitleggen waarom ze daar zo zeker van is.”

Richard keek haar waarschuwend aan.

“Victoria, zwijg.”

“Nee!” riep ze. “Ik heb genoeg van dit toneel. Deze vrouw denkt dat ze ons kan bedreigen omdat ze een paar documenten heeft. Ze weet niet eens wat er werkelijk achter dit bedrijf zit.”

De zaal werd opnieuw stil.

Richard greep haar arm.

“Ik zei: zwijg.”

Maar Victoria trok zich los.

“Waarom zou ik? Het is niet alsof ze iets kan bewijzen.”

Ik keek naar mijn assistent.

Hij had dezelfde uitdrukking als ik.

We hadden dit niet verwacht, maar Victoria had zojuist iets gezegd wat later belangrijk zou blijken.

“Wat bedoelt u met achter dit bedrijf?” vroeg ik.

Ze lachte schamper.

“U denkt dat Whitmore Holdings alleen maar een vastgoedbedrijf is?”

Richard sloot zijn ogen.

“Victoria…”

“Misschien moet ze weten dat haar zogenaamde investeringsmaatschappij niet de enige partij is die geïnteresseerd is in onze bezittingen.”

Ik zette een stap naar voren.

“Welke andere partij?”

Victoria keek naar mij en glimlachte.

“Dat zult u vanzelf ontdekken.”

Nathan pakte haar bij haar elleboog.

“Mama, hou op.”

“Waarom? Ben je bang dat ze erachter komt?”

“Ik zei dat je moest stoppen!”

Hun woordenwisseling trok de aandacht van alle gasten.

Richard liep naar zijn zoon.

“Wat heb je gedaan?”

Nathan keek weg.

“Ik heb niets gedaan.”

“Je hebt me beloofd dat alles geregeld was.”

Emily draaide zich langzaam om.

“Wat moest er geregeld worden?”

Niemand antwoordde.

Toen haalde Nathan zijn telefoon uit zijn binnenzak. Hij keek naar het scherm en zijn gezicht veranderde onmiddellijk.