Binnen enkele seconden veranderde de sfeer langs de snelweg volledig. De agenten trokken hun wapens half uit hun holsters, riepen versterking op en sommeerden mij om nog verder achteruit te lopen, voorbij de vangrail en het talud af. Jason schreeuwde iets onverstaanbaars vanuit de auto, zijn handen tegen de ruit gedrukt, terwijl Eleanor er ineens veel minder zelfvoldaan uitzag; haar gezicht was asgrauw geworden toen ze eindelijk besefte dat het hier niet meer ging om alimentatie of een huis in de voorstad.

Ik bleef staan achter de vangrail, de wind van passerende vrachtwagens in mijn gezicht, en keek naar mijn telefoon. Het scherm lichtte op met een nieuw bericht.

Slim dat je de agenten hebt gewaarschuwd. Maar dat verandert niets aan de feiten. Je weet te veel over de rekeningen in Zwitserland en het project in Newark. Kom alleen naar de oude havenloods aan Pier 14 in Philadelphia voor middernacht, of je hele bedrijf gaat vandaag nog in vlammen op.

Ik staarde naar de woorden. Het project in Newark. De rekeningen in Zwitserland.

Dat was waar mijn privédetective twee weken geleden op was gestuit. Jason had beweerd dat hij een consultancybureau had opgericht voor logistiek en vastgoed. In werkelijkheid had hij samen met Eleanor—en blijkbaar met mensen die veel gevaarlijker waren dan zij—geld witgewassen en geheime contracten gesloten voor een omstreden energie- en infrastructuurproject in Newark. En ik was de enige geweest die de geldstromen had gevolgd via de zakelijke rekeningen waar Jason stiekem toegang toe had gekregen.

Ze hadden gedacht dat ze me vandaag konden afschepen met een paar echtscheidingspapieren en een verzoek tot partneralimentatie, om zo mijn aandacht af te leiden terwijl ze hun sporen uitwisten. Ze hadden niet verwacht dat ik al maanden op de hoogte was—en nog minder dat ik ze zou opsluiten in hun eigen auto op een snikhete snelweg.

Maar degene die dit bericht had gestuurd, was niet Jason. En het was ook niet Eleanor. Dit was iemand die boven hen stond.

De sirenes van de toegesnelde hulpdiensten klonken nu van twee kanten. Het verkeer op Interstate 95 begon te vertragen en vast te lopen terwijl politiewagens de rechterrijstrook afsloten.

Een hoge functionaris van de staatspolitie kwam op mij af, zijn blik strak en onderzoekend. “Mevrouw Vance, we moeten u meenemen voor een verklaring op het bureau. We hebben de weg hier tijdelijk afgesloten en de ontmantelingseenheid is onderweg.”

“Ik ga mee,” zei ik rustig, terwijl ik mijn tas stevig om mijn schouder klemde. “Maar ik wil eerst één telefoontje plegen met mijn advocaat en mijn hoofd beveiliging. Ik heb geen misdrijf gepleegd, en ik laat me niet behandelen als een verdachte.”