Het leek op mijn naam, maar de letters stonden te dicht op elkaar. De M was te scherp, de laatste letters waren haastig geschreven en de punt boven de i stond op de verkeerde plek.

“Dit is niet van mij.”

“Kun je dat met zekerheid zeggen?”

“Ja.”

“Heb je ooit een blanco document ondertekend dat later kon worden ingevuld?”

“Nee.”

“Hebben je ouders ooit je handtekening kunnen kopiëren?”

Ik dacht na.

Toen herinnerde ik me iets.

“Mijn vader heeft ooit mijn schoolpapieren meegenomen. Hij zei dat hij formulieren moest invullen omdat ik nog minderjarig was.”

“Wanneer was dat?”

“Vorig jaar. Misschien eerder.”

“Heb je die formulieren gezien?”

“Nee.”

Brooks noteerde het.

“Dat kan belangrijk zijn.”

Ik keek opnieuw naar het document.

“Wat gebeurt er nu?”

“De bank zal de gegevens veiligstellen. Wij zullen onderzoeken wie de transacties heeft aangevraagd, waar het geld naartoe is gegaan en welke documenten daarvoor zijn gebruikt. Daarnaast wil ik dat je voorlopig geen contact zoekt met je ouders over deze kwestie.”

“Maar ik moet ergens wonen.”

“Dat begrijpen we. Heb je een veilige plek?”

Ik dacht aan Jenna.

“Mijn vriendin laat me bij haar slapen.”

“Goed. We kunnen je ook informatie geven over tijdelijke ondersteuning als dat nodig is.”

Ik knikte, maar voelde me plotseling uitgeput.

Mijn ouders hadden me buitengezet. Mijn grootmoeders geld was verdwenen. En nu moest ik voorzichtig zijn met mensen die ik mijn hele leven had vertrouwd.

Het voelde alsof mijn hele familie een toneelstuk was geweest waarin alleen oma en ik niet wisten wat er achter de schermen gebeurde.

Toen Brooks haar recorder eindelijk uitzette, pakte ze haar telefoon.

“Er is nog iets dat je moet weten.”

Ik keek op.

“Wat?”

“Vanmorgen heeft iemand geprobeerd contact op te nemen met de bank om informatie over jouw rekening op te vragen.”

Mijn maag trok samen.

“Wie?”

“Een man die zich identificeerde als Warren Keen.”

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

“Mijn vader?”

“Volgens de gegevens heeft hij gebeld met het verzoek om de huidige stand van de trust te controleren.”

“Maar hij weet toch dat ik hier ben?”

“Dat weten we niet.”

“Wat heeft de bank gezegd?”

“Dat er geen informatie werd verstrekt zonder jouw toestemming.”

Ik staarde naar haar.

“En toen?”

“Toen vroeg hij of je al documenten had ondertekend.”

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

“Welke documenten?”

Brooks keek me recht aan.

“Dat heeft hij niet gespecificeerd.”

Op dat moment kwam Arthur terug.

Hij zag er nog bezorgder uit dan daarvoor.

“Rechercheur, er is een probleem.”

Brooks draaide zich naar hem toe.

“Wat voor probleem?”

Arthur legde een vel papier op tafel.

“De persoon die vanmorgen belde, heeft niet alleen informatie opgevraagd. Hij heeft ook geprobeerd een afspraak te maken voor een onmiddellijke overdracht van de trust.”

“Op wiens verzoek?”

Arthur keek naar mij.

“Volgens de aanvraag op naam van Mallory Keen.”

Ik voelde mijn vingers verstijven.

“Maar ik heb niets aangevraagd.”

“Dat weten we,” zei Arthur.

Brooks pakte het papier.

“Wanneer is dit binnengekomen?”

“Vanochtend om negen uur en twaalf minuten.”

“En wie heeft het ingediend?”

Arthur noemde een naam die ik niet kende.

“Een vertegenwoordiger van Keen Property Holdings.”

Ik fronste.

“Wat is dat?”

Arthur keek naar de rechercheur voordat hij antwoord gaf.

“Een bedrijf dat volgens onze gegevens gedeeltelijk wordt gecontroleerd door uw vader.”

Ik staarde naar hem.

Mijn vader had dus niet alleen geprobeerd mijn handtekening te gebruiken. Hij had ook een onderneming opgericht die geld uit mijn grootmoeders trust kon ontvangen.

“Waarom zou hij dat doen?”

Brooks schoof het papier terug in haar map.

“Dat gaan we onderzoeken.”

Ze stond op.

“Maar voorlopig wil ik dat je nergens alleen naartoe gaat en dat je alle berichten van je familie bewaart. Verwijder niets.”

Ik knikte.

Toen mijn telefoon begon te trillen, schrok ik zo hevig dat ik hem bijna liet vallen.

Een bericht van mijn vader.

Mallory, ik weet dat je bij de bank bent geweest. Kom onmiddellijk naar huis. We moeten dit oplossen voordat je jezelf en ons allemaal in de problemen brengt.

Ik las het twee keer.

Daarna verscheen een tweede bericht.

Je grootmoeder heeft nooit gewild dat jij deze zaken zelf zou regelen. Je begrijpt niet wat je doet.

Ik voelde mijn ogen branden.

“Rechercheur…”

Ik draaide mijn telefoon naar haar toe.

Ze las de berichten en haar uitdrukking veranderde.

“Stuur geen antwoord.”

Maar voordat ik mijn telefoon kon wegleggen, verscheen er een derde bericht.

Dit keer van Paige.

Je denkt zeker dat je iets bijzonders bent omdat oma geld voor je heeft achtergelaten. Je hebt geen idee wat je vader allemaal voor je heeft gedaan. Stop hiermee voordat je alles kapotmaakt.

Ik voelde iets in mij verschuiven.

Jarenlang had ik geprobeerd Paige aardig te vinden. Ik had haar geholpen met huiswerk, haar kleren geleend en haar verdedigd wanneer anderen kritiek op haar hadden.