Dat gaf weer wat lucht. Maar ik wist dat het conflict hiermee niet zou stoppen. Chloe was gewend om haar zin te krijgen, en Julian was een man die gewend was om te manipuleren met informatie en halve waarheden.

Die middag reed ik naar het stadje aan de overkant van het meer om een paar boodschappen te doen en even uit de omgeving van het landgoed te zijn. Terwijl ik op de parkeerplaats van de supermarkt stond, zag ik een zwarte SUV de straat inrijden en stoppen bij het tankstation aan de overkant. Het was niet Julians auto, maar ik herkende de bestuurder: het was de man die ik gisteren op het gazon had gezien praten met Julian—iemand die eruitzag als een privéonderzoeker of een contact uit de financiële wereld.

Ze waren dus al bezig geweest om informatie te verzamelen over mij, over papa en over het verleden van het meerhuis.

Ik stapte in mijn auto, reed rustig weg en besloot om een paar extra maatregelen te nemen. Als iemand probeerde om via oude dossiers, geruchten of insinuaties een wig te drijven of een schuldgevoel aan te praten over papa’s laatste maanden, wilde ik dat elke stap van hen werd vastgelegd.

Toen ik later op de middag terugkeerde bij het meerhuis, zag ik dat het hek aan de oprijlaan openstond. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik reed langzaam het erf op en zag dat Chloe’s auto geparkeerd stond bij de zij-ingang. Ze was niet met de weddingplanner gekomen; ze was alleen.

Ik stapte uit, deed de deur achter me dicht en liep naar de veranda. Chloe stond bij de houten trap naar het water, haar rug naar me toe, haar hand op de reling. Ze droeg geen bruidsjurk en geen sluier meer—alleen een eenvoudige donkere jas en een spijkerbroek.

“Je hebt geen toestemming om hier te zijn, Chloe,” zei ik rustig toen ik dichterbij kwam.

Ze draaide zich niet meteen om. Een paar seconden bleef ze naar het water staren. “Ik wilde alleen even alleen zijn,” zei ze zacht, bijna zonder de scherpte die ze gisteren had gehad. “Het is hier altijd zo rustig geweest.”

“Rustig is het niet als jij en Julian proberen om dit huis te claimen voor een feest dat ik niet wil,” antwoordde ik, maar ik bleef op een paar meter afstand staan. “Wat wil je, Chloe? Waarom ben je hier?”

Ze draaide zich eindelijk om. Haar gezicht zag er moe uit, en de zelfverzekerde glimlach van gisteren was verdwenen. “Julian zegt dat jij me haat. Hij zegt dat jij me dit huis niet gunt omdat ik gelukkig ben met hem en omdat papa mij altijd voortrok.”

Ik keek haar lang aan. “Ik haat je niet, Chloe. Maar ik vertrouw jullie niet. Julian heeft gisteren een document laten zien dat niet van hem is, en hij probeert me onder druk te zetten met hints over papa’s dood en oude zaken. Waarom doet hij dat?”

Chloe keek even weg, naar de grond. “Hij zei dat hij dingen had gevonden over papa’s oude partner en over een paar beslissingen die papa in zijn laatste maanden had genomen. Hij zei dat als jij niet meewerkt over het meerhuis, hij die dingen aan de verkeerde mensen zou laten zien.”

“Welke mensen?” vroeg ik scherp. “En wat heeft dat met een bruiloft te maken?”

“Dat weet ik niet precies,” zei ze zachtjes, terwijl ze haar vingers langs de reling liet glijden. “Hij praat vaak in raadsels als het over geld en deals gaat. Hij zei alleen dat dit huis veel meer waard is dan alleen de grond en de gebouwen—dat het een soort hefboom is voor een grotere regeling waar hij mee bezig is.”

Daar zat het. Geen romantische droom over een sprookjesbruiloft aan het meer als enige drijfveer. Julian zag in het landgoed en in de nalatenschap een kans om zijn eigen positie en financiële plannen veilig te stellen, en Chloe was het middel waarmee hij dacht binnen te komen.

“Luister goed naar me, Chloe,” zei ik rustig, maar met volle nadruk. “Als Julian echt denkt dat hij met vage dreigementen of oude papieren iets van mij kan afpersen, dan heeft hij het helemaal mis. Ik heb al contact gehad met mr. Sterling en de bank. En als er iets is in het verleden van papa dat uitgezocht moet worden, dan gebeurt dat via de juiste instanties en advocaten—niet via een bruiloftsfeest op mijn erf.”

Chloe knikte langzaam, zonder te protesteren. “Ik weet niet of ik nog wel wil dat het hier doorgaat,” mompelde ze. “Alles is zo lelijk geworden sinds gisteren.”