De bijbehorende rechten werden gelicenseerd via Bennett Technologies Holdings.

Mijn bedrijf.

Met de overname van Meridian hadden de Ashfords ook een complexe licentieovereenkomst aangegaan. Tijdens de onderhandelingen communiceerde hun juridische team met mijn advocaten.

Blijkbaar had niemand gecontroleerd wie uiteindelijk eigenaar was van het bedrijf.

Ik was het volledig eens met deze regeling.

De licentieovereenkomst genereerde miljoenen dollars aan jaarlijkse inkomsten en de verlengingsdatum naderde.

Belangrijker nog, het contract vereiste gedetailleerde en nauwkeurige financiële rapportages.

In de voorgaande zes maanden hadden onafhankelijke accountants die voor mij werkten verschillende onregelmatigheden onderzocht.

Hun audit bracht eerder niet-openbaar gemaakte transacties tussen gelieerde ondernemingen, twijfelachtige boekhoudkundige gegevens en aanzienlijke betalingen aan bedrijven die aan Arthurs broer zijn gebonden.

Ik had geen formele beschuldigingen geuit. In plaats daarvan gaf ik mijn advocaten de opdracht relevante documenten te bemachtigen en een onafhankelijk forensisch onderzoek aan te vragen.

Arthur reageerde door de documenten die hij onder de licentieovereenkomst moest overleggen, achter te houden.

En nu probeerde hij me onder druk te zetten.

“Je begrijpt de situatie duidelijk verkeerd,” antwoordde hij uiteindelijk.

“Dan zou het uitleggen van het verschil van zeventien miljoen dollar kinderspel moeten zijn.”

Hij hing op.

De volgende ochtend deelde Victoria foto’s van onze geannuleerde bruiloft.

In haar begeleidende verklaring portretteerde ze mij als een onredelijke opportunist die had geprobeerd misbruik te maken van de familie Ashford.

Fiona deelde het bericht ook.

Daarna volgde de volgende onaangename verrassing.

Haar advocaat stuurde een brief waarin ze terugbetaling van de huwelijkskosten eiste, met de bewering dat ik de ceremonie opzettelijk had verstoord.

De bijgevoegde rekening bedroeg $480.000.

Ik stuurde de documenten onmiddellijk door naar mijn advocaat, Rebecca Sloan.

Vijftien minuten later nam ze contact met me op.

“Ben je klaar om vooruit te kijken?”

Ik keek uit het keukenraam.

Buiten hielp mijn vader onze oudere buurman met het repareren van een beschadigd stuk hek.

“Absoluut.”

“Dan houden we ons precies aan de contractuele vereisten. Alles wordt gedocumenteerd, zonder onnodige risico’s.”
Die middag stuurde Bennett Technologies Ashford Industrial een formele kennisgeving van onvoldoende financiële rapportage en vroeg om de volgens onze overeenkomst vereiste auditdocumenten.

Onze juridische vertegenwoordigers hebben de kredietverstrekkers van Meridian ook op de hoogte gebracht van eventuele problemen met de leenvoorwaarden in overeenstemming met de rapportageprocedures die in de relevante contracten zijn vastgelegd.

Binnen 48 uur begon Arthurs boekhoudteam dringend vergaderingen te eisen.

Op vrijdag verscheen Fiona zonder afspraak in mijn kantoor.

Ze droeg nog steeds de diamanten ketting die ze op onze bruiloft had gedragen.

“Ethan, je bent duidelijk te ver gegaan.”

Ik bleef zitten.

“Echt?”

Ze sloeg haar armen over elkaar.

“Papa zegt dat jouw gedrag een belangrijke financieringsovereenkomst ingewikkeld maakt.”

“Ik maak gebruik van mijn contractuele rechten.”

“Dit gebeurt allemaal omdat mama je vader in verlegenheid heeft gebracht.”

“Nee, Fiona. Dit gebeurt omdat uw familie mogelijk belangrijke financiële informatie heeft achtergehouden.”

Ze kwam naar mijn bureau toe.

“Je bent niets meer dan een aannemer. Papa bezit productiefaciliteiten, logistieke centra en talloze eigendommen. Wat geeft jou het recht om hier iets te zeggen?”

Ik opende een dossier en stuurde haar een organigram van de bedrijfsstructuren.

Ze bestudeerde het document.

Toen keek ze er weer naar.

Haar mond stond een beetje open.

Bovenaan stond de naam Bennett Technologies Holdings.

Deze omvatten patenten, softwarerechten en licentieovereenkomsten die essentieel waren voor Meridians belangrijkste productieactiviteiten.

Onderaan stond maar één naam.

Ethan Thomas Bennett – enige aandeelhouder.

Fiona werd krijtbleek.

“Dat kan onmogelijk waar zijn.”

“De informatie was openbaar beschikbaar, Fiona. Je familie vond me gewoon nooit belangrijk genoeg om te onderzoeken.”

Plotseling ging haar telefoon.

Arthurs naam verscheen op het scherm.

Ik wees naar de telefoon.

“Alsjeblieft, antwoord.”

antwoordde ze.

De boze stem van haar vader klonk luid uit de luidspreker.

“FIONA! WAT HEEFT JE VERLOOFDE IN HEMELSNAAM GEDAAN?” Voor het eerst sinds we elkaar ontmoetten, was Fiona volledig sprakeloos.

De dringende bestuursvergadering begon maandagochtend om negen uur.

Arthur zat aan het hoofd van de vergadertafel, omringd door bestuursleden, juridische adviseurs en zichtbaar bezorgde bestuurders.

Victoria was ook aanwezig, hoewel ze geen officiële functie binnen het gezelschap bekleedde.

Ze verscheen in een duur karmozijnrood kostuum en droeg dezelfde arrogante uitdrukking waarmee ze mijn vader had bespot.

“Laten we dit snel achter de rug hebben,” eiste ze. “Mijn man heeft belangrijke zaken te regelen.”

Rebecca legde een dikke map op de vergadertafel.

“Misschien kan je man beginnen met het regelen van deze financiële transacties.”

Op het eerste scherm werden facturen ter waarde van in totaal zeventien miljoen dollar getoond.

Het volgende scherm toonde betalingen aan drie verschillende brievenbusbedrijven.

Het laatste scherm… Er zijn verbanden tussen deze bedrijven en Arthurs broer onthuld.

Arthur sloeg met de platte hand op de tafel.

“Deze documenten zijn vertrouwelijk! Je hebt er geen recht op!”

Rebecca behield haar kalmte.

“Deze documenten zijn verkregen via het geautoriseerde contractuele beoordelingsproces en onafhankelijk geverifieerd. Uw financieel controller heeft u ook de relevante boekhoudkundige documenten verstrekt.”