Alles was prachtig.

Maar niemand sprak nog over de bruiloft.

De gasten fluisterden over het studiefonds, de holding en de documenten die Helen had meegenomen.

Daniel bleef de hele tijd bij me.

“Wil je naar huis?” vroeg hij toen we even alleen waren op het terras.

“Nog niet.”

“Je hebt vandaag genoeg meegemaakt.”

“Ik weet het.”

Hij nam mijn hand.

“Ik wil niet dat je het gevoel hebt dat je alles nu moet oplossen.”

Ik keek naar de tuin.

“Achttien maanden heb ik gezocht naar het geld. Ik dacht dat ik na vandaag eindelijk klaar zou zijn.”

“En nu?”

“Nu weet ik dat het geld slechts één deel van het verhaal was.”

Daniel zweeg even.

“Wat denk je dat je moeder nog verbergt?”

Ik keek naar hem.

“Ik denk dat ze niet alleen mijn brieven heeft onderschept. Ik denk dat ze iets weet over opa’s vermogen dat mijn vader niet wist.”

“Waarom denk je dat?”

“Omdat ze bang was toen opa de holding noemde. Niet verrast. Bang.”

Daniel knikte.

“Dan moeten we uitzoeken waarom.”

Ik leunde tegen de reling.

“Ik wil niet dat onze eerste dagen als getrouwd stel bestaan uit juridische gevechten.”

“Dan zorgen we dat we ook tijd voor onszelf maken.”

Hij kuste mijn voorhoofd.

“Maar ik laat je hier niet alleen doorheen gaan.”

Ik glimlachte.

“Dat weet ik.”

Op dat moment kwam Helen naar ons toe.

“Emma, kan ik even met je praten?”

Ik keek naar Daniel.

Hij knikte en liep naar binnen.

Helen wachtte tot hij weg was.

“Er is iets wat ik je nog niet heb verteld.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Wat?”

Ze keek om zich heen.

“De overschrijvingen uit je studiefonds waren niet de enige transacties.”

“Wat bedoel je?”

“Er was een tweede rekening.”

“Op mijn naam?”

“Ja. Een beleggingsrekening die Arthur voor je had geopend toen je vijf jaar oud was.”

Ik fronste.

“Ik wist daar niets van.”

“Je grootvader heeft die rekening jarenlang beheerd. Toen je moeder ontdekte dat die bestond, vroeg ze hem de rekening samen te voegen met het studiefonds.”

“Waarom?”

“Volgens haar om de administratie eenvoudiger te maken.”

“En heeft hij dat gedaan?”

Helen schudde haar hoofd.

“Nee. Hij heeft geweigerd.”

“Waar is die rekening nu?”

“Ze bestaat nog.”

Ik voelde mijn hart sneller slaan.

“Hoeveel staat erop?”

Helen aarzelde.

“Dat weet ik niet precies. De laatste officiële afrekening die ik heb gezien, was van drie jaar geleden.”

“Hoeveel?”

Ze keek me aan.

“Ongeveer 4,2 miljoen dollar.”

Ik staarde haar aan.

“Vier miljoen?”

“Ja.”

“En mijn moeder weet hiervan?”

“Dat vermoed ik.”

“Waarom heeft opa me dat nooit verteld?”

“Omdat hij bang was dat iemand zou proberen het geld te bereiken.”

Ik keek door de glazen deuren naar de feestzaal.

Mijn moeder zat naast mijn vader. Paige stond met een glas champagne bij de bar. Lauren sprak met een van de zakenpartners van mijn vader.

Ze leken alle drie te wachten op iets.

“Wie heeft toegang tot die rekening?” vroeg ik.

“Alleen Arthur en de bank.”

“En jij?”

“Ik heb de oude administratie bijgehouden. Ik heb geen bevoegdheid om geld op te nemen.”

Ik keek haar aan.

“Waarom vertel je me dit nu pas?”

“Omdat ik vanmorgen iets heb ontvangen.”

Ze haalde een gevouwen brief uit haar tas.

Ik herkende het logo van de bank.

Helen gaf hem aan mij.

“Dit kwam gisteren binnen.”

Ik opende de brief.

Er stond dat de rekening tijdelijk was geblokkeerd na een verzoek tot wijziging van de begunstigde.

Ik las de datum.

Twee weken eerder.

De aanvraag was ingediend door mijn moeder.

Maar de bank had de wijziging nog niet verwerkt omdat de handtekening niet overeenkwam met het oorspronkelijke dossier.

Ik keek op.

“Ze probeert ook deze rekening over te nemen.”

Helen knikte.

“Ja.”

Ik vouwde de brief dicht.

“Waarom?”

“Dat weet ik niet.”

Maar ik had een vermoeden.

Mijn ouders hadden jarenlang gedacht dat ze mijn toekomst konden beheren. Nu de holding aan mij was overgedragen, wilden ze misschien het laatste vermogen bereiken waar ze nog invloed op dachten te hebben.

Ik liep terug naar de feestzaal.

Mijn moeder zag me meteen aankomen.

Ze zette haar glas neer.

“Emma, lieverd.”

Ik bleef voor haar staan.

“Heb je twee weken geleden geprobeerd mijn beleggingsrekening te veranderen?”

Haar gezicht werd bleek.

Mijn vader keek onmiddellijk op.

“Waar heb je dat gehoord?”

“Dat is geen antwoord.”

Mijn moeder keek naar Helen, die achter me stond.

“Je had dit niet mogen vertellen.”

“Het geld staat op mijn naam,” zei ik. “Ik heb het recht te weten wat er gebeurt.”

Mijn vader kwam overeind.

“Die rekening is onderdeel van de familieplanning.”

“Nee. Het is mijn rekening.”

“Je grootvader heeft dat geld niet alleen voor jou bedoeld.”

Ik keek hem aan.

“Voor wie dan?”

Hij zweeg.

Paige kwam dichterbij.

“Papa, misschien moeten we gewoon eerlijk zijn.”