Ik nam op, zette hem niet op luidspreker, maar hield het toestel strak tegen mijn oor. “Mark,” zei ik koel. “Waar ben je?”

“Sarah, luister naar me!” hijgde hij aan de andere kant. Het achtergrondgeluid van de bar was weg; het klonk alsof hij buiten stond, in de wind en de regen, en hij klonk doodsbang. “Je moet dat geld terugzetten! Nu meteen! Ik heb geen tijd om uit te leggen, maar als die $85.000 niet voor vijf uur op die rekening staat, komen ze achter ons aan!”

“Achter ons?” herhaalde ik scherp. “Ik zit niet met jou in dit schuitje, Mark. Jij hebt dit gedaan. Jij hebt mijn kaart gebruikt en je hebt blijkbaar geld aangenomen van mensen die je niet kunt betalen.”

“Het was maar een tijdelijke lening!” schreeuwde Mark, zijn stem brekend van paniek. “Kowalski zou me helpen om een paar zaken recht te trekken en ik zou hem vandaag met rente terugbetalen zodra die deal rond was! Als het geld nu niet aankomt, denkt hij dat ik hem heb genaaid!”

“En waarom dacht je dat je mijn geld kon gebruiken als onderpand?” vroeg ik, terwijl ik mijn blik op de lege parkeerplaats gericht hield. “Ik heb je gezegd dat we uit elkaar gaan, Mark. Je hebt geen enkel recht op mijn erfenis.”

“Ze zijn hier!” riep Mark plotseling, en op de achtergrond klonk het gedempte geluid van zware voetstappen op nat asfalt en een lage, rauwe mannenstem die iets schreeuwde dat ik niet kon verstaan. Daarna klonk er een korte schreeuw van Mark, een doffe klap en toen… stilte.

De verbinding werd verbroken.

Mijn adem stokte in mijn keel. Ik bleef een paar seconden roerloos zitten, mijn telefoon nog steeds tegen mijn oor, terwijl de regen over de ruiten stroomde. Het was geen grap meer. Het was geen ruzie over een appartement voor een maîtresse en ook geen spelletje over wie het hardst kon lachen in een bar.

Mark was in handen gevallen van de mensen van wie hij had geleend—of erger nog, hij had hen zelf naar de plek geleid waar het geld had moeten landen.

Ik zette de auto in zijn versnelling, reed rustig de parkeerplaats af en voegde me in het verkeer richting het zuiden. Ik had geen zin om held te spelen en ik had geen enkele reden om Mark te redden uit een moeras dat hij zelf had gegraven. Maar ik had wel een probleem: mijn naam stond op de kaart, mijn rekening was gebruikt, en als die man dacht dat ik wist waar het geld was of dat ik er zelf voordeel bij had gehad, zou ik de volgende zijn op zijn lijst.

Tegen half zes parkeerde ik mijn auto in de ondergrondse garage van een kantoorgebouw in de Loop, waar ik een goede vriend had die werkte als onafhankelijk financieel analist en beveiligingsadviseur: Daniel. We hadden elkaar al jaren niet uitgebreid gesproken, maar als iemand wist hoe je sporen moest nagaan en hoe je moest voorkomen dat iemand je zomaar vond, was hij het.

Toen ik de lift uitstapte op de veertiende verdieping, stond Daniel al te wachten bij de glazen deur met een kop koffie in zijn hand. Hij keek naar mijn gezicht, zag hoe bleek ik was en hoe gespannen mijn schouders stonden, en wees meteen naar zijn kantoortje.

“Kom binnen,” zei hij rustig. “Je ziet eruit alsof je een geest hebt gezien. Wat is er gebeurd?”

Ik ging zitten op de stoel tegenover zijn bureau, legde mijn telefoon neer en vertelde hem alles: de luidspreker in de auto, de $85.000 op mijn Black Card voor Linda’s penthouse, het annuleren van de betaling, de vreemde stem aan de lijn die zei dat het geld van hem was, en het plotselinge telefoontje van Mark dat eindigde in paniek en geschreeuw.

Daniel luisterde zonder me te onderbreken, zijn vingers zachtjes tikkend op zijn bureau. Toen ik was uitgesproken, leunde hij achterover en zuchtte langzaam.

“Konrad Kowalski,” zei hij zacht. “Je noemde die naam net bij die andere overboekingen. Als het inderdaad die Kowalski is, dan heb je geen gewone oplichter tegenover je. Hij opereert in de grijze zone tussen vastgoed, schulden en zware afpersing hier in Chicago. Als iemand geld van hem aanneemt om een deal rond te krijgen, is dat geld meestal geen gewone lening—het is een hefboom. Als het misgaat, wordt degene die het geld beheert verantwoordelijk gehouden.”

“En waarom dacht hij dat het geld van hem was?” vroeg ik, terwijl ik mijn handen in elkaar vouwde. “Wat heeft Mark hem verteld?”