Claire, we moeten praten voordat het erger wordt.
Ik staarde ernaar.
Toen verscheen er weer een bericht.
Mijn klanten bellen.
Dat schaadt mijn bedrijf.
Ik voelde een bittere pijn.
Nooit had hij gevraagd of het goed met me ging.
Nooit had hij erkend wat ik had gehoord.
Hij maakte zich zorgen om zijn klanten.
Zijn reputatie.
Zijn zakelijke deal.
Ik legde de telefoon op tafel met het scherm naar beneden.
Er kwam een derde bericht binnen.
Zeg alsjeblieft tegen je vader dat hij de signeersessie op maandag niet moet annuleren.
Ik sloot mijn ogen.
Daar was het weer.
Het contract.
Altijd alleen het contract.
Ik heb de berichten doorgestuurd naar Rebecca.
Toen zette ik mijn mobiele telefoon uit.
De volgende ochtend kwam Julian naar het huis van mijn ouders.
Door het raam van de woonkamer zag ik zijn auto.
Hij stapte uit in een donker pak.
In zijn hand hield hij een boeket witte rozen.
Dezelfde bloemen die we op onze bruiloft gebruikten.
Even voelde ik de irrationele drang om naar buiten te rennen.
Om hem te vragen alles aan mij uit te leggen.
Om hem te horen zeggen dat hij een fout had gemaakt.
Dat hij van me hield.
Dat ons huwelijk nog gered kon worden.
Toen herinnerde ik me Vanessa’s lach.
En de woorden die hij had gesproken toen hij dacht dat ik sliep.
Papa deed de deur open.
Vanuit de gang kon ik hun stemmen horen.
“Richard, ik moet mijn vrouw zien.”
“Claire wil nu niet met je praten.”
“Ze is van streek.”
“Ze heeft alle reden om dat te doen.”
Julien zuchtte.
“Dit is volledig uit de hand gelopen.”
Papa bleef kalm.
“Dan moet je met je advocaat samenwerken om de zakelijke kwesties op te helderen.”
“Richard, de zaak heeft niets met mijn huwelijk te maken.”
Ik moest bijna lachen.
Maandenlang had hij onze persoonlijke relatie gebruikt om zijn zakelijke positie te versterken.
Nu wilde hij de twee scheiden.
Antwoordde papa kalm.
“Dan moet je geen bezwaar maken tegen een onafhankelijke controle.”
Julians stem werd harder.
“Je weet hoeveel geld er op het spel staat.”
“Ja.”
“En je weet hoeveel mensen verwachten dat deze deal wordt afgerond.”
“Ja.”
“Laat Claire’s emotionele reactie dan niet alles vernietigen.”
Ik stond op.
Even kon ik niet geloven wat ik net had gehoord.
Mijn emotionele reactie.
Naar het feit dat ik had ontdekt dat mijn man met mij was getrouwd vanwege zakelijke contacten en een andere vrouw naar onze bruidsuite had gebracht.
Ik ging de gang in.
Papa draaide zich om.
“Claire.”
Ik keek naar Julien.
Hij glimlachte meteen.
“Lieverd.”
Het woord klonk plotseling vreemd.
Ik staarde naar de rozen.
“Waarom ben je hier?”
Zijn glimlach begon te wankelen.
“Om mijn excuses aan te bieden.”
Ik knikte.
“Bied dan je excuses aan.”
Hij aarzelde.
“Claire, het spijt me dat alles zo uit de hand is gelopen.”
Ik staarde naar hem.
“Alles?”
Hij slikte.
“De livestream.”
“Het misverstand.”
“Gewoon alles.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Julian, dat is geen excuus.”
Hij leek prikkelbaar.
“Wat kan ik zeggen?”
“De waarheid.”
Zijn uitdrukking veranderde.
Ik ging verder.
“Hoe lang heb je al iets met Vanessa?”
Hij keek naar papa.
“Kunnen we dit privé bespreken?”
Ik dacht er even over na.
Toen zei ik: “Vandaag niet.”
Zijn gezicht spande zich aan.
“Claire, we zijn getrouwd.”
“Ja.”
“Dat betekent iets.”
Tranen welden op in mijn ogen.
“Tenminste, dat zou moeten.”
Hij kwam dichterbij.
“Ik hou van je.”
Ik keek naar hem.
“Waarom heb je Vanessa dan verteld dat je alleen met me bent getrouwd vanwege de zakelijke contacten van mijn vader?”
Hij opende zijn mond.
Toen sloot hij het weer.
Ik wachtte.
Uiteindelijk fluisterde hij: “Ik was gefrustreerd.”
Ik staarde naar hem.
“Op onze huwelijksnacht?”
Hij keek weg.
Ik ging verder.
“Zo gefrustreerd dat je tegen een andere vrouw zei dat je me zou verlaten nadat het contract maandag was getekend?”
Hij wreef over zijn voorhoofd.
“Claire, je begrijpt niet onder welke druk ik sta.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Ik begrijp dat je mij beloften hebt gedaan terwijl je iets totaal anders van plan was.”
Hij begon te huilen.
Het was de eerste keer sinds de bruiloft dat ik hem zag huilen.
Heel even wilde ik hem troosten.
Toen vroeg hij: “Kun je je vader alsjeblieft overtuigen om de deal te heroverwegen?”
Ik staarde naar hem.
En het laatste restje van mijn hoop verdween.
“Je bent hier voor het contract.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Ik keek naar de rozen.
“Je hebt bloemen meegenomen omdat je papa’s handtekening nodig hebt.”
“Claire, dat is oneerlijk.”
Ik haalde diep adem.
“Julian, je moet gaan.”
Hij staarde me aan.
“Alsjeblieft.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Verdere communicatie kan via onze advocaten gaan.”
Zijn uitdrukking verhardde.
“Je maakt een verschrikkelijke fout.”
