Mijn handen trilden zo erg dat de vellen papier zachtjes ritselden. Thomas Thorne. Elena. De namen klonken als echo’s uit een droom die ik nooit had durven dromen. En het auto-ongeluk in Connecticut toen ik acht was—wat als dat geen ongeluk was geweest? Wat als het een poging was geweest om mij en mijn ouders uit de weg te ruimen, en het pleeggezin alleen maar een dekmantel was geweest om me onzichtbaar te houden?

“Dit is ongelooflijk,” fluisterde ik, terwijl ik opkeek naar Marcus. “Waarom heb je me dit nooit laten zien?”

“Omdat het een last is waar je niet om had gevraagd,” zei Marcus zacht. “Je was gelukkig in je werk. Je had vrienden, een carrière, een leven dat je zelf had opgebouwd. Als ik je dit had gegeven toen je vierentwintig was, had het je misschien kapotgemaakt.”

“En nu?” vroeg ik, terwijl ik de brief stevig vasthield. “Nu staat Julian voor de deur.”

“Nu,” zei Marcus, terwijl hij opstond en naar het raam liep, “moeten we zorgen dat hij niet wint. En dat betekent dat we niet alleen moeten vluchten, maar ook moeten uitzoeken wat hij precies van plan is.”

De volgende dagen verliepen in een gespannen, bijna surrealistische routine. Ik ging onder begeleiding van een beveiliger die Marcus had geregeld naar het ziekenhuis, maar ik bleef grotendeels op de achtergrond en regelde dat ik overdag kon werken in plaats van ‘s avonds en ‘s nachts, waar de kans op onverwachte situaties groter was.

Ondertussen zocht Marcus via Thomas en een aantal onafhankelijke onderzoekers uit wat er precies gaande was rond de Thorne-stichting. De usb-stick uit de envelop bleek een reeks documenten, financiële overzichten en e-mails te bevatten die wezen op een grootschalige overnamepoging binnen de stichting. Julian Thorne had de afgelopen jaren stilletjes invloed opgebouwd bij verschillende bestuursleden en had geprobeerd om de belangrijkste patenten en fondsen onder te brengen in een aparte vennootschap in Londen.

Maar daarvoor had hij één ding nodig: de handtekening of de formele instemming van de enige rechtmatige erfgename—mij. Zonder mij bleef er altijd een juridisch gat in zijn constructie, een kans dat de stichting ooit zou worden teruggevorderd of dat zijn plannen zouden worden aangevochten.

“Daarom wilde hij je vinden,” zei Marcus op een avond in het appartement in Cambridge, terwijl we samen naar een overzicht van de documenten op het scherm keken. “Niet alleen om je weg te halen uit Boston, maar om je onder druk te zetten. Als hij je kan isoleren, of als hij je kan dwingen om bepaalde papieren te tekenen, heeft hij wat hij wil.”

“En hoe kan hij me dwingen?” vroeg ik, mijn blik strak op de schermen gericht.

“Door mensen te gebruiken die dicht bij je staan,” zei Marcus langzaam. “Je collega’s. Je pleegouders in Connecticut. Of… door een situatie te creëren waarin je denkt dat je geen keus hebt.”

Diezelfde avond belde mijn pleegmoeder, Martha, in Connecticut. Ze klonk verward en een beetje gejaagd.

“Clara,” zei ze meteen toen ik opnam. “Er is hier vanmiddag een man aan de deur geweest. Een hele nette man, met een Engels accent. Hij stelde allerlei vragen over jou—wanneer je bij ons bent gekomen, hoe het met je gaat, en of we nog documenten van je hebben uit je kindertijd. Hij zei dat hij van een familiefonds was en dat hij je wilde helpen met een erfenis.”

Mijn maag draaide zich om. “Heb je hem iets gegeven, mam? Heb je hem binnengelaten?”

“Nee, natuurlijk niet,” zei Martha snel. “Ik vond het maar vreemd. Je hebt nooit gesproken over een rijke familie in Europa. Ik heb hem gezegd dat hij moest vertrekken, en toen heb ik de deur dichtgedaan. Maar hij bleef nog een tijdje voor het huis staan en maakte een paar foto’s van de oprit. Moet ik de politie bellen?”

“Ja,” zei ik resoluut. “Bel de lokale politie en noteer het kenteken als je het ziet. En doe voorlopig niemand open die je niet kent, zelfs als hij zegt dat hij namens mij komt.”

Nadat ik had opgehangen, keek ik naar Marcus. Hij stond al op, zijn gezicht strak van ergernis en vastberadenheid.

“Ze beginnen nu dus ook rond Connecticut te snuffelen,” zei hij. “Ze proberen druk uit te oefenen op iedereen die jou kent.”

“We kunnen niet op de verdediging blijven spelen, Marcus,” zei ik, terwijl ik opstond en naast hem ging staan. “Als Julian denkt dat hij ons kan opjagen, dan moeten wij zorgen dat hij een fout maakt.”

Marcus keek me aan, zijn wenkbrauwen licht gefronst. “En wat heb je in gedachten, dokter?”