Een koude rilling liep over mijn rug. “Waarom zou Nicholas geld overmaken naar een vastgoedman in Boston kort na een bezoek aan een kliniek?”

“Omdat mensen die weten dat ze weinig tijd meer hebben, soms schulden inlossen of afspraken nakomen die ze niet willen achterlaten op hun naam,” zei Harrison, die op de achtergrond meeluisterde. “Of omdat ze een voorziening treffen voor iemand die hen helpt om bepaalde zaken buiten het zicht van de autoriteiten te houden.”

Tegen het middaguur hadden we een eerste duidelijke lijn getrokken: de gelden die ik had tegengehouden vormden het sluitstuk van een reeks betalingen aan een netwerk rond Arthur Pendelton en Elena Vance. Het was geen simpele zaak van een man die zijn vrouw bedroog met een jongere vrouw; het was een verstrengeling van zakelijke belangen, verborgen schulden en financiële constructies die nu op het punt stonden te barsten.

Halverwege de middag klopte Agent Morales op de deur van de kamer waar we zaten. Ze had haar telefoon in haar hand en haar gezicht stond strak.

“We hebben een probleem,” zei ze tegen Harrison en mij. “Elena Vance is vanmorgen vroeg vertrokken uit haar appartement in Back Bay. De bewaking laat zien dat ze spullen heeft ingepakt in twee grote koffers en is opgehaald door een auto die op naam staat van een bedrijf dat gelieerd is aan Arthur Pendelton.”

Mijn blik schoot omhoog. “Waar gaat ze naartoe?”

“Dat weten we nog niet,” zei Morales. “Maar de vluchtlijsten en de wegen rond Boston worden nu gecontroleerd. Het opvallende is dat ze vlak voor haar vertrek nog één keer contact heeft gehad met een nummer dat verbonden is aan het kantoor van meneer Vance.”

Meneer Vance. De nalatenschapsadvocaat die me met neergeslagen ogen had verteld dat alles naar Elena ging.

“Als ze wegvlucht,” zei ik, mijn hart sneller kloppend, “dan weet ze dat het geld niet meer komt. En als ze weet dat ik de blokkade heb gezet, dan weet ze ook dat ik nu mogelijk hier ben of dat ik met jullie samenwerk.”

“Daarom houden we u hier,” zei Harrison. “U hoeft nergens naartoe. Laat ons het opsporingswerk doen.”

Maar terwijl ik naar het raam keek en de grijze wolken boven de rivier zag schuiven, wist ik dat ik niet eeuwig achter gesloten deuren kon blijven zitten. Er waren nog vragen in dit dossier die alleen ik kon helpen beantwoorden—vragen over hoe Nicholas de systemen van Bradley Logistics had omzeild, en over wie er nog meer binnen het bedrijf had meegewerkt om dit mogelijk te maken.

De volgende dagen verstreken in een mix van verhoren, analyses en het wachten op nieuws over Elena Vance en Arthur Pendelton. Elke ochtend begon met koffie en spreadsheets, en elke avond eindigde met het gevoel dat de muur van geheimen rond Nicholas’ laatste maanden langzaam maar zeker afbrokkelde.

Op de vierde dag kwam David met een ontdekking die mijn adem even deed stokken.

“Mevrouw Bradley,” zei hij, terwijl hij zijn scherm naar me draaide. “We hebben gekeken naar de toegangslogboeken van het treasury-systeem van de afgelopen twee jaar. Er is één account dat vaker is gebruikt voor het aanpassen van parameters dan dat van uw man.”

Ik keek naar de gebruikersnaam op het scherm. Het was een interne accountnaam die behoorde aan iemand op de financiële afdeling—iemand die ik zelf had aangenomen toen ik de structuur had opgebouwd.

“Thomas?” zei ik zacht. “Thomas Greer?”

“Ja,” zei David. “Hoofd interne administratie. Hij heeft in de afgelopen maanden tientallen kleine aanpassingen gedaan aan de toewijzing van kostenplaatsen, precies op de momenten dat uw man elders was of in het ziekenhuis lag.”

Thomas Greer. Hij had jarenlang aan de andere kant van de gang gezeten, altijd beleefd, altijd stil, altijd bereid om een extra overzicht te draaien als ik daarom vroeg. Ik had hem vertrouwd omdat hij nooit op de voorgrond trad en altijd precies deed wat er van hem werd gevraagd.

“Waarom zou Thomas dat doen?” vroeg ik, terwijl ik het gevoel kreeg dat ik opnieuw was bedrogen, dit keer niet door mijn overleden man, maar door iemand die elke dag mijn werk had gezien.

“Geld,” zei Harrison, die naast de tafel stond. “Of chantage. In dit soort constructies is er altijd wel iemand op de werkvloer die een zwak punt heeft of die betaald wordt om de andere kant op te kijken.”

“Waar is Thomas nu?” vroeg ik.

“Volgens onze mensen is hij sinds vanochtend niet op kantoor verschenen,” zei Morales, die de kamer binnenkwam met een map. “Zijn telefoon staat uit en zijn woning in Brookline is leeg. Hij heeft gisteravond nog een bedrag van zijn spaarrekening gehaald en een vlucht geboekt naar Montreal.”

Hij was gevlucht. Net als Elena.