De familie had decennia eerder Diane’s overleden echtgenoot gesteund en had nog steeds een optie op een waardevol industrieterrein in Holloway ten zuiden van het centrum.

Russells zoon, Cameron, arriveerde maandagmiddag in Seattle en kondigde aan dat Pembroke Holdings van plan was Holloway Dynamics te redden.

De financiële pers was dol op het verhaal.

Grant niet.

Tot die tijd had schaamte hem iets geleerd wat geld nooit had kunnen doen.

Hij belde me voor de aankondiging.

“Mijn moeder heeft het gedaan.”

“Dat dacht ik al.”

“Ik heb haar niet gevraagd het te doen.”

“Goed.”

“Ze denkt dat ze druk kunnen uitoefenen op Northline.”

“Je kunt het proberen.”

Grant zweeg.

Toen zei hij: “Cameron zegt dat uw bedrijf te zwaar in de schulden zit.”

Ik glimlachte.

“Hij zou meer moeten lezen.”

Een liefdadigheidsgala deze donderdag werd het slagveld dat Diane wilde.

De Cascade Children’s Foundation hield haar jaarlijkse benefietgala in een hotel aan het water.

Ik had gepland om te gaan omdat de hartafdeling die Noah had gered een grote subsidie van Bennett Meridian zou krijgen.

Diane wist dat.

De Pembrokes ook.

Toen ik aankwam, was Cameron al het middelpunt van de aandacht.

Achtendertig.

Aantrekkelijk op een kunstmatige manier, waarbij dure, op maat gemaakte pakken middelmatige mannen er goed uit laten zien.

Hij stond naast Diane.

Grant was nergens in de buurt.

Dat interesseerde me.

Cameron zag me en glimlachte.

“Claire Bennett.”

“Cameron Pembroke.”

“Ik hoor dat felicitaties op zijn plaats zijn.”

“Waarvoor?”

“Voor het uit elkaar halen van het bedrijf van je man.”

“Ik heb ze niet uit elkaar gehaald.”

“Nee?”

“Hij heeft het gedaan.”

Cameron lachte.

“Schattig.”

Hij stapte dichterbij.

“Mijn familie koopt Holloway’s schuld.”

“Nee, dat doet het niet.”

“We hebben een aanbod gedaan aan Northline.”

“Ik weet het.”

“En?”

“Ik weigerde.”

Zijn glimlach verstijfde.

“Misschien moet je het nog eens overwegen.”

“Nee.”

Hij keek rond in de balzaal.

“Haar vader begreep partnerschap.”

“Mijn vader begreep hefboomwerking.”

“Ik ook.”

“Dan moet dit gesprek korter zijn.”

Diane kwam dichterbij.

Haar gezicht was in twee weken drastisch veranderd.

Minder vlekkeloos.

Wanhopiger.

“Je hebt er altijd van genoten om mensen te vernederen, nietwaar?”

Ik keek naar haar.

“Diane, zeven jaar lang zei je dat ik gelukkig kon zijn om deel uit te maken van jouw familie.”

“Je hebt ons bedrogen.”

“Je vroeg me het te doen.”

“Om mijn zoon te beschermen.”

“Nee.

Om zijn ego te beschermen.”

Cameron greep in.

“Dit verleden is irrelevant.

Pembroke Holdings is klaar om Holloway Dynamics te herkapitaliseren, bepaalde verplichtingen over te nemen en de controle over het industriële terrein over te nemen.”

“Het industriële terrein is verpand aan Northline.”

“We zullen het pandrecht aanvechten.”

“Op welke grond?”

“Te kwade trouw.”

Rachel verscheen naast me.

“Succes.”

Cameron keek haar aan.

Ze gaf hem een portfolio.

“Wat is dat?”

“De ondergeschiktheidsovereenkomst van je vader uit 2018.”

Cameron opende het.

Zijn zelfvertrouwen verdween.

De Pembrokes hadden schriftelijk afgesproken dat de secured claim van Northline voorrang zou krijgen.

Hij keek naar Diane.

Blijkbaar was ze vergeten dit detail te vermelden.

Cameron verlaagde zijn stem.

“Denk je dat papier je onaantastbaar maakt?”

“Nee.”

Ik keek naar het podium.

“Bewijs wel.”

Alsof het op commando was, betraden twee mannen in donkere pakken de balzaal.

Niet mijn beveiligers.

Federale onderzoekers.

Camerons gezicht veranderde.

Een van hen kwam naar hem toe.

“Meneer Pembroke?”

Cameron antwoordde niet.

“We willen graag met u praten over verschillende inkoopbedrijven die verbonden zijn aan Dane International Logistics.”

Deze naam kwam harder aan dan een schot.

Travis Dane.

Cameron draaide zich naar Diane.

“Waar heb je ons in meegesleurd?”

Diane staarde me aan.

Ikzelf had het pas achtenveertig uur eerder ontdekt.

Het witwasnetwerk dat met Vanessa wordt geassocieerd, is niet met Vanessa begonnen.

Ze was alleen een opportunist geweest.

De grootste geldstroom liep via dekmantelbedrijven die eerder zaken deden met de defensiebedrijven van Pembroke.

Diane’s poging om de Pembrokes bij de reddingsactie te betrekken had onderzoekers een reden gegeven om oude transacties nader te bekijken.

Paniek maakt mensen onvoorzichtig.

Cameron leek op het punt te staan te ontploffen.

Toen klonk er een stem achter hem.

“Hou op.”

Grant.

Hij kwam alleen naar ons toe.

Diane’s gezicht klaarde op.

“Grant.”

Hij negeerde haar.

Hij keek naar Cameron.

“Laat Claire met rust.”

Cameron lachte.

“Deze vrouw heeft je leven vernietigd.”

“Nee.”

Grants antwoord kwam meteen.

“Dat heb ik.”

Diane deed een stap achteruit.

“Grant.”

Eindelijk keek hij naar zijn moeder.

“Je wist dat Noah in het ziekenhuis lag.”

“Ik zei het je—”

“Je wist het.”

“Ik heb je beschermd.”

“Je hebt me altijd beschermd.”

Zijn stem brak.

“Van gevolgen.

Van schaamte.

Aan het feit dat Claire rijker was dan ik.

Van elke waarheid waarvan je dacht dat die me ongemakkelijk zou maken.”

Diane schudde heftig haar hoofd.

“Ze heeft jarenlang tegen je gelogen.”

“Omdat jij haar dat vroeg.”

“Ze stemde toe!”