Julian kwam even later aan onze tafel staan, zijn glas halfleeg, een glimlach op zijn gezicht die niet tot zijn ogen reikte. “Prachtig feest, Mark. Je hebt het goed geregeld.”

“Dank je, broer,” zei Mark, en ze tikten kort hun glazen tegen elkaar. Voor één seconde keek Julian naar mij, schuin en scherp, voordat hij zijn blik weer afwendde naar het gezelschap.

Rond elf uur begon de zaal langzaam leger te lopen. De eerste gasten namen afscheid met warme omhelzingen en wensen voor het geluk van het aanstaande echtpaar. Ik stond naast Mark bij de uitgang, glimlachte, gaf handen en zei dankjewel, terwijl mijn gedachten al vooruitliepen naar het moment dat we naar buiten zouden stappen.

Toen de laatste gasten waren vertrokken en het personeel begon met opruimen, keek Mark op zijn horloge. “Zullen we gaan? Het is laat geweest.”

“Ik pak eerst nog even mijn tas en mijn sjaal in de garderobe,” zei ik.

Ik liep naar de kleine garderobe aan de zijkant, pakte mijn tasje en mijn sjaal, en keek nog één keer om. Mark stond een paar meter verderop met de manager van het restaurant te praten, zijn rug half naar me toegekeerd. In die paar seconden pakte ik mijn telefoon, opende het scherm en zag een bericht van Claire dat vijf minuten geleden was binnengekomen: Ik heb de foto’s bekeken. Dit is serieus. Wees voorzichtig vannacht.

Ik sloot het scherm en liep terug naar Mark.

“Klaar?” vroeg hij.

“Klaar.”

We namen de lift naar beneden en liepen de koude nacht in. Voor de deur stond geen taxi te wachten, maar Marks donkere sedan stond geparkeerd aan de overkant van de straat, de motor al zachtjes draaiend.

“Kom,” zei Mark, en hij opende de passagiersdeur voor me.

Ik bleef even staan op de stoeprand. De gedachte om in die auto te stappen met hem achter het stuur en Julian misschien nog ergens in de buurt maakte me misselijk. Maar als ik nu weigerde en een aparte taxi nam, zou dat direct vragen oproepen waar ik nog geen antwoord op kon geven zonder hem te alarmeren.

Ik stapte in, deed de gordel om en keek voor me uit naar de verlichte ramen van de voorruit. Mark stapte in aan de bestuurderskant, sloot de deur en keek me even aan voordat hij de auto in beweging zette.

“Je bent stil,” zei hij, zijn blik kort op mij gericht terwijl we de straat inreden. “Moe?”

“Heel moe,” zei ik eerlijk. “Het was een lange dag.”

“Rust maar even uit,” zei hij, en hij legde zijn rechterhand kort op mijn knie voordat hij het stuur weer met beide handen vasthield. “Morgen is het zondag. We doen het rustig aan.”

Ik liet mijn hoofd tegen de hoofdsteun rusten en deed mijn ogen dicht, maar ik sliep geen seconde. Elke bocht die we namen, elk rood licht waar we stopten, elke beweging van zijn handen aan het stuur volgde ik met een scherpe, onophoudelijke waakzaamheid. Ik was niet langer de vrouw die dacht dat ze de man naast haar kende. Ik was iemand die wakker was geworden in een kamer waar de deuren op slot zaten—en ik was van plan de sleutel te vinden voordat het dinsdag werd.

De rest van de nacht bracht ik door in het appartement in Beacon Hill terwijl Mark naast me lag in het donker, zijn ademhaling rustig en gelijkmatig. Ik lag strak op mijn rug, de ogen open in het schaarse licht dat vanaf de lantaarnpalen op het plafond viel. Elke zachte zucht van hem, elke draai in de lakens deed mijn spieren verstijven. Ik kon niet in slaap vallen; mijn hoofd zat vol met beelden van de polis, het trappenhuis en de bochten bij Concord.

Toen de eerste grijze ochtendschemering langs de gordijnen gleed, stond ik stil op, trok een dikke trui en een spijkerbroek aan en liep op sokken naar de keuken. Ik zette de waterkoker aan, wachtte tot het water kookte en schonk een kop koffie in. De warmte tussen mijn handen hielp een beetje tegen de kilte in mijn vingers.

Ik pakte mijn telefoon en opende opnieuw de foto’s van de polis. Ik zoomde in op de clausule waarin Julian werd genoemd, las elk woord langzaam en zorgvuldig, en probeerde de juridische taal te doorgronden. Het ging om een gezamenlijke lening en een verdeling van de uitkering bij een gedekt ongeval vóór een vastgestelde datum in december. Als ik dinsdag zou verongelukken op Route 2, zouden Mark en Julian beiden een groot bedrag ontvangen—voldoende om hun problemen op te lossen en een nieuw leven te beginnen op de restanten van het mijne.