“Omdat hij wist dat je op een dag dezelfde fouten zou maken als hij.”
Toen werd het beeld zwart.
Ik bleef naar het scherm kijken.
De opname was afgelopen.
Ik drukte opnieuw op afspelen, maar er gebeurde niets.
“Verdomme!”
Ik gooide mijn telefoon op het bed en belde onmiddellijk mijn beveiligingschef.
“Ik wil weten waar die brief is. Zoek alle documenten van mijn vader. Zijn advocaten, zijn oude kantoor, zijn persoonlijke archieven. Alles.”
“Begrepen, meneer.”
“En ik wil dat je Emily vindt.”
Er viel een korte stilte.
“Meneer, we hebben iets gevonden.”
Ik draaide me om.
“Wat?”
“Uw vrouw heeft gisteren contact opgenomen met een advocaat. Niet met een gewone echtscheidingsadvocaat. Met iemand die gespecialiseerd is in vermogensrecht en internationale bedrijfsovernames.”
“En?”
“Ze heeft een verzoek ingediend.”
“Voor wat?”
“Dat kunnen we nog niet bevestigen.”
“Ik betaal jullie niet om me te vertellen wat jullie niet weten!”
Ik beëindigde het gesprek.
Op dat moment ging de slaapkamerdeur open.
Vanessa stond in de deuropening.
Ze droeg mijn witte overhemd, haar lange blonde haren vielen over haar schouders en in haar hand hield ze een kop koffie.
“Daniel? Waarom schreeuw je zo?”
Ik keek haar aan.
“Wat doe jij hier?”
Ze fronste.
“Ik woon hier praktisch de helft van de week. Ben je dat vergeten?”
“Ga naar huis.”
Haar gezicht veranderde.
“Wat?”
“Ik zei dat je naar huis moet gaan.”
Ze zette de koffie op het nachtkastje.
“Is dit vanwege Emily?”
Ik antwoordde niet.
Vanessa zuchtte.
“Daniel, kom op. Je wist dat dit ooit zou gebeuren. Ze was niet gelukkig. Jij was niet gelukkig. We hebben allebei recht op een nieuw leven.”
Ik keek naar haar.
“Heb je ooit met Emily gesproken?”
Ze leek even verrast.
“Wat?”
“Heb je haar ooit gebeld? Een bericht gestuurd? Heb je ooit geprobeerd uit te vinden wat ze wist?”
Vanessa keek weg.
Die kleine beweging was voldoende om mijn achterdocht te vergroten.
“Vanessa.”
“Ik begrijp niet waarom je mij ondervraagt.”
“Heb je met mijn vrouw gesproken?”
Ze liep naar het raam.
“Een paar keer.”
Mijn handen balden zich.
“Wanneer?”
“Een tijdje geleden.”
“Wat heb je haar verteld?”
Ze draaide zich om.
“De waarheid.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Welke waarheid?”
Vanessa keek me recht aan.
“Dat jij van plan was haar te verlaten.”
Ik lachte ongelovig.
“Ik heb nooit gezegd dat ik Emily zou verlaten.”
“Nee? Dan heb je misschien een slecht geheugen.”
Ze pakte haar telefoon uit haar tas, ontgrendelde het scherm en hield het voor me.
Een bericht.
Afkomstig van mijn eigen nummer.
Zodra de overname rond is, zal ik de scheiding regelen. Emily zal krijgen wat ze nodig heeft. Daarna kunnen we eindelijk samen verder.
Ik staarde naar de woorden.
Ik herinnerde me het bericht niet.
“Wanneer heb je dit ontvangen?”
“Zeven maanden geleden.”
“Ik heb dit niet geschreven.”
Vanessa trok haar wenkbrauwen op.
“Daniel, alsjeblieft.”
“Ik heb dit niet geschreven!”
Ze deed een stap achteruit.
Voor het eerst zag ik angst in haar ogen.
“Misschien was je dronken. Je stuurde me destijds zoveel berichten.”
Ik pakte mijn eigen telefoon.
“Ik wil het volledige gesprek zien.”
“Waarom?”
“Omdat ik het zeg.”
Ze hield haar telefoon steviger vast.
“Je vertrouwt me niet meer?”
Ik antwoordde niet.
Na enkele seconden gooide ze haar telefoon op het bed.
“Hier. Kijk dan.”
Ik bladerde door de berichten.
Er stonden tientallen gesprekken tussen ons. Foto’s van diners, hotelreserveringen, afspraken en zakelijke documenten.
Maar één gesprek trok onmiddellijk mijn aandacht.
Het was van vier maanden geleden.
Vanessa: Heeft ze al getekend?
Mijn bericht: Nog niet. Ik regel het.
Vanessa: Je moet opschieten. Mijn vader begint ongeduldig te worden.
Mijn bericht: Ik weet wat ik doe.
Ik las het opnieuw.
Toen nog een keer.
“Wat moet Emily tekenen?”
Vanessa keek me aan.
“Dat is een zakelijke kwestie.”
“Wat moet mijn vrouw tekenen?”
“Daniel, je bent moe. We kunnen morgen praten.”
Ik pakte haar bij haar arm.
“Vertel het me!”
Ze rukte zich los.
“Je vader heeft alles ingewikkelder gemaakt dan je denkt!”
Ik liet haar onmiddellijk los.
“Wat zei je?”
Ze sloot haar ogen.
Ik liep langzaam naar haar toe.
“Wat weet jij over mijn vader?”
Vanessa slikte.
“Mijn vader kende hem.”
“Dat wist ik.”
“Ze waren zakenpartners.”
“Dat wist ik ook.”
“Nee, Daniel. Dat weet je helemaal niet.”
Ze pakte haar tas en haalde er een dunne bruine envelop uit.
“Ik had gehoopt dat ik je dit nooit hoefde te laten zien.”
Ze legde de envelop op het bed.
Binnenin zaten kopieën van oude contracten, bankafschriften en een foto.
Ik pakte de foto.
Mijn vader stond erop naast een man die ik onmiddellijk herkende.
De vader van Vanessa.
Maar dat was niet het vreemde.
Tussen hen in stond een jonge vrouw.
Emily.
Mijn Emily.
Ze was misschien negentien of twintig jaar oud. Haar haar was korter dan ik gewend was, maar haar gezicht was onmiskenbaar.
