“Avery…” fluisterde hij, zijn adem stokkend. “Wat heb je gedaan?”

Chloe had zich intussen omgedraaid. Haar spottende lach was verdwenen, vervangen door een frons van irritatie en onbegrip. Ze keek van Bradley naar mij, en toen weer naar Bradley. “Bradley? Wat was dat? Wie was dat aan de telefoon? Waarom zie je er zo uit?”

“Ze hebben het gevonden,” siste Bradley, terwijl hij een stap achteruit deed en zijn blik wild over het pad liet schieten, alsof er achter elke boom een agent met een handboeienpaar stond te wachten. “Ze hebben de rekeningen bevroren! De kantoren!”

“Wie heeft wat gevonden?!” riep Chloe nu, haar stem gespannen. “Avery! Heb jij hier iets mee te maken?!”

Ik veegde een druppel koude modder van mijn kin, rechtte mijn rug ondanks de pijn in mijn schaafwonden op mijn handpalmen en keek hen beiden aan. De wind deed de zware, natte zijde van mijn jurk zachtjes tegen mijn kuiten slaan.

“Een uur geleden,” zei ik, mijn stem rustig, bijna zacht, maar met een scherpte die hen beiden deed verstijven, “heb ik het volledige auditdossier overgedragen aan de federale recherche. Inclusief de schijnconstructie die Bradley had opgezet met mijn naam erop, de valse handtekeningen en de overboekingen van het geld uit jouw erfenis, Chloe.”

Chloe hapte naar adem. “Mijn erfenis? Bradley, wat zegt ze? Je zei dat mijn geld veilig was! Je zei dat je het belegde in onroerend goed!”

“Hou je mond, Chloe!” beet Bradley haar toe, zijn paniek nu omslaand in rauwe, hoekige woede. Hij draaide zich naar mij om, zijn ogen donker en gevaarlijk. “Jij hebt dit gedaan! Jij hebt die papieren gelekt! Waar had je die vandaan?! Die stonden in mijn beveiligde map!”

“Je had ze niet zo slecht moeten verbergen,” zei ik koel. “En je had me nooit in de modder moeten gooien terwijl ik precies wist waar je zwakke plekken zaten.”

Op dat moment trilde mijn telefoon opnieuw in mijn clutch. Ik haalde hem tevoorschijn met een hand die nog steeds bebloed en vuil was van het grind. Het was een nieuw bericht van Ethan: Avery, de FBI is hier. Ze vroegen naar jou en Bradley. Ze zeiden dat jouw naam op een dossier staat over financiële fraude, maar dat jij degene bent die de melding heeft gedaan. Waar ben je? Ik kom naar je toe.

Ik typte snel terug: Bij de modderige open plek ten zuiden van de fontein. Met Chloe en Bradley. Kom niet alleen—neem de agenten mee als je ze ziet.

Ik liet het scherm zakken en keek op. Bradley had mijn beweging gezien. Hij deed twee snelle stappen vooruit, zijn hand uitgestrekt alsof hij mijn telefoon uit mijn vingers wilde rukken.

“Geef dat ding hier!” schreeuwde hij.

Ik deinsde achteruit, maar mijn voet gleed uit op het natte grind. Voordat ik viel, greep Chloe me bij mijn arm—niet om me te helpen, maar om me hard opzij te duwen, richting het struikgewas langs de rand van het pad.

“Laat haar het niet sturen!” riep Chloe hysterisch, haar nagels diep in de stof van mijn mouw priemend. “Als Ethan dit hoort, als de pers dit hoort, is ons hele leven voorbij, Bradley! We moeten weg! Nu!”

“Ik ga nergens heen zonder mijn telefoon en zonder mijn papieren!” brulde Bradley. Hij pakte mijn clutch uit mijn andere hand, trok het bandje stuk en liet het kleine tasje op de grond vallen. Er rolde een kleine, glanzende usb-stick uit, die bleef liggen tussen de natte bladeren.

Bradley bukte razendsnel om hem op te rapen, maar op datzelfde moment klonken er snelle voetstappen op het grindpad en de duidelijke stem van een man: “Politie! Handen omhoog, laat het vallen!”

Twee mannen en een vrouw in donkere jacks met het opschrift FBI op de rug verschenen tussen de bomen. Eén van hen had zijn hand bij zijn heup, de ander hield een portofoon aan zijn mond en keek scherp rond.

Bradley bevroor, de usb-stick nog in zijn hand. Chloe liet mijn arm los alsof ik gloeiend heet was, deinsde een paar passen achteruit en begon te huilen—echte, paniekachtige tranen dit keer, niet de spottende lach van tien minuten geleden.

“Ik wist het niet!” snikte Chloe, terwijl ze naar de agenten keek. “Ik zweer het! Hij heeft mij ook voorgelogen! Hij heeft mijn geld gepakt!”

“Mevrouw Vance,” zei de vrouwelijke FBI-agent, terwijl ze rustig naar mij toe liep, haar blik even op mijn besmeurde jurk en mijn bebloede handen richtend voordat ze naar Bradley keek. “Bent u Avery Vance?”

“Ja,” zei ik, mijn stem schor maar vastberaden. “Dat ben ik.”

“We hebben uw melding ontvangen,” zei de agent. “U kunt nu opzij stappen. Wij nemen het hier over.”