Ik knikte.

“Dan wil ik dat alles wordt onderzocht.”

Olivia stond op.

“Dat gaan we doen.”

Maar voordat ze vertrok, ging de deurbel.

Ik keek naar het scherm.

Richard stond in de lobby.

Alleen.

Ik aarzelde.

Olivia ging naast me staan.

“U hoeft hem niet binnen te laten.”

Ik keek opnieuw naar de man op het scherm.

Hij zag er anders uit dan tijdens het ontbijt. Zijn schouders hingen naar beneden en zijn gezicht was bleek.

Ik drukte op de intercom.

“Wat wilt u?”

Hij keek naar de camera.

“Ik wil met je praten.”

“Waarover?”

“Over Preston.”

“Als u iets te zeggen hebt, kunt u het hier zeggen.”

Hij keek even opzij, alsof hij bang was dat iemand hem volgde.

Toen zei hij:

“Je moet weten dat hij niet de eerste vrouw is die hij dit heeft aangedaan.”

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

“Wat bedoelt u?”

Richard slikte.

“Preston is eerder getrouwd geweest.”

Ik staarde naar het scherm.

“Dat is onmogelijk.”

“Nee,” zei hij zacht. “Hij heeft het je alleen nooit verteld.”

Olivia pakte onmiddellijk haar telefoon.

“Vraag hem naar de naam van die vrouw,” fluisterde ze.

Ik keek naar Richard.

“Wie was zijn eerste vrouw?”

Hij antwoordde niet meteen.

Toen zei hij:

“Charlotte.”

Ik voelde hoe de kamer om me heen leek te verschuiven.

“Waar is zij nu?”

Richard keek recht in de camera.

“Ze woont nog steeds in deze stad.”

“Waarom vertelt u mij dit?”

Zijn ogen werden vochtig.

“Omdat Charlotte ook dacht dat ze met een man trouwde die van haar hield.”

Ik voelde een brok in mijn keel.

“Wat is er met haar gebeurd?”

Richard keek achter zich.

Toen fluisterde hij:

“Ze verloor haar huis, haar spaargeld en uiteindelijk haar baan. En toen ze ontdekte wat Preston werkelijk deed, werd ze beschuldigd van fraude.”

Ik kon even niets zeggen.

“Is ze veroordeeld?”

“Nee. Maar haar leven was al verwoest voordat de zaak werd geseponeerd.”

Olivia kwam dichterbij.

“Mijnheer Preston, ik ben advocaat. Als u informatie hebt over financiële misdrijven, kunt u die via de juiste juridische weg verstrekken.”

Richard knikte langzaam.

“Dat weet ik.”

Hij keek opnieuw naar mij.

“Maar er is nog iets. Preston heeft niet alleen jouw handtekening gebruikt.”

Mijn keel werd droog.

“Wiens handtekening dan?”

Hij sloot zijn ogen.

“Die van mij.”

Ik voelde de stilte in de kamer zwaarder worden.

“Wat?”

“Ik heb documenten ondertekend die ik niet volledig begreep. Preston vertelde me dat het om tijdelijke bedrijfsfinanciering ging. Later ontdekte ik dat mijn naam werd gebruikt voor schulden die ik nooit had willen aangaan.”

“En Eleanor?”

Hij keek naar de vloer.

“Zij wist ervan.”

Ik dacht aan de bankdocumenten.

Aan het bedrijf op hun adres.

Aan de overschrijving van vijfenveertigduizend dollar.

“Waarom bent u niet eerder naar de politie gegaan?”

Richard lachte bitter.

“Omdat Eleanor me vertelde dat Preston alles zou verliezen als ik dat deed. Ze zei dat hij nog één kans nodig had. En ik was bang dat mijn zoon in de gevangenis zou belanden.”

“Uw zoon heeft mij geslagen.”

Zijn gezicht vertrok.

“Ik weet het.”

“U keek toe.”

Hij knikte.

“Dat weet ik ook.”

Ik keek hem aan.

“Waarom zou ik u nu geloven?”

Hij haalde een envelop uit zijn jas.

“Omdat ik dit heb meegenomen.”

Hij hield het papier omhoog naar de camera.

“Dit is een kopie van de overeenkomst waarmee Preston jouw appartement wilde gebruiken als zekerheid. Maar er staat iets in wat je nog niet hebt gezien.”

Olivia keek scherp naar het scherm.

“Wat staat erin?”

Richard keek naar mij.

“Er staat dat jij na het huwelijk vrijwillig afstand zou doen van je eigendom als de lening niet werd terugbetaald.”

Ik voelde mijn benen slap worden.

“Dat heb ik nooit ondertekend.”

“Dat weet ik,” zei Richard. “Maar Preston heeft een plan gemaakt waarin jouw appartement niet alleen als onderpand dient. Hij wilde het uiteindelijk in zijn bezit krijgen.”

Olivia pakte haar telefoon steviger vast.

“Mijnheer Preston, u moet dit document bewaren. Verander er niets aan en stuur het niet naar iemand anders voordat we hebben vastgesteld wat het is.”

Richard knikte.

Toen keek hij weer naar mij.

“Er is nog een reden waarom ik hier ben gekomen.”

“Welke?”

Hij aarzelde.

“Charlotte heeft me gisteren gebeld. Ze hoorde dat Preston opnieuw getrouwd was. Ze vroeg me of ik je kon waarschuwen.”

Ik keek naar Olivia.

“Waarom heeft ze mij niet zelf gebeld?”

Richard haalde diep adem.

“Omdat ze bang is.”

“Voor Preston?”

Hij schudde zijn hoofd.

“Voor wat hij met jou zal doen als je ontdekt waarom hij met je getrouwd is.”

Ik voelde een ijzige stilte in mijn borst.

“Wat bedoelt u?”

Richard keek me recht aan.

“Je appartement is niet het enige wat hij van je wil.”

Hij liet de envelop zakken.

“Je hebt een erfenis, nietwaar?”

Ik keek hem verbaasd aan.