Nate werd ruw uit zijn slaap gewekt door het bonken op zijn voordeur. Het was geen beleefd geklop zoals dat van Karen of Tom, maar zware, dreunende vuistslagen die door het hele houten kozijn trilden.

“Nate! Open de deur onmiddellijk!” klonk een autoritaire stem van buiten.

Nate sprong uit bed, trok snel een trui aan over zijn pyjama en liep naar de hal. Toen hij de voordeur opende, stond daar niet de politie of een bezorgde buurman, maar een lange, strak geklede man in een duur maatpak, geflankeerd door twee potige beveiligers met zonnebrillen op, ondanks dat het pikkedonker was.

“Bent u Nathan Harrison?” vroeg de man met een ijskoude, zakelijke dictie.

“Ja, dat ben ik,” antwoordde Nate, terwijl zijn hartslag versnelde. “Wie bent u en wat zoekt u hier midden in de nacht?”

De man glimlachte niet. Hij schoof zijn revers opzij en toonde een identiteitskaart van Apex Real Estate Holdings.

“Mijn naam is Marcus Thorne. Ik ben de hoofdacquisiteur voor de herontwikkeling van deze hele wijk. En ik ben hier om u mede te delen dat uw aanwezigheid hier, en met name dat roestende schrootstuk in uw tuin, een directe schending is van het contract dat al uw buren vorig jaar hebben getekend.”

Nate voelde een koude rilling door zijn ruggengraat trekken. “Contract? Welk contract? Ik heb nooit iets getekend.”

“Dat hoeft u ook niet,” zei Thorne minachtend, terwijl hij een dik document uit zijn aktetas trok en onder Nates neus hield. “Uw buren, onder leiding van mevrouw Karen Vance, hebben al hun eigendommen en de erfdienstbaarheden van deze straat zes maanden geleden aan ons verkocht. Het hele blok wordt met de grond gelijkgemaakt om plaats te maken voor een exclusief commercieel complex met penthouses. Uw erfgrond is het enige perceel dat nog in de weg staat. En volgens de gemeentelijke milieuvoorschriften is een wrak met lekkende vloeistoffen—zoals uw zogenaamde klassieke Chevy—reden genoeg om uw eigendom per direct wegens gevaarlijke stoffen in beslag te nemen.”

Natestaarde hem aan, sprakeloos. “Dat is onmogelijk. Karen zei daar nooit iets over. We hebben gisteren nog gelachen…”

“Gisteren lachten ze omdat ze wisten dat wij vandaag zouden toeslaan,” sneerde Thorne. “Ze wilden u in slaap wiegen. Die hele actie met dat hek en dat zogenaamde medeleven was een toneelstukje om te voorkomen dat u de auto op tijd zou verplaatsen of juridische stappen zou ondernemen. Nu, hier is uw laatste kans, meneer Harrison. U tekunt deze overnameakte, accepteert het schandelijk lage bod van twintigduizend dollar voor uw grond, en u verdwijnt voor zonsopgang. Zo niet, dan laten we de sleepdienst komen en zorgen we ervoor dat u voor de rechter wordt gesleept voor bodemverontreiniging.”

Thorne gooide een pen en het contract op het kleine tafeltje in de hal en stapte achterwaarts naar de oprit. De dreiging hing als een verstikkende deken in de nachtlucht.

De volgende ochtend was het zonlicht felle spotlicht op een bittere werkelijkheid. Nate stond op zijn oprit, strak naar de Impala kijkeind, terwijl de tranen van pure woede en machteloosheid over zijn wangen brandden. Aan de overkant van de straat stond Karen op haar oprit, haar armen strak over elkaar geklakt, dit keer zonder enige schaamte op haar gezicht. Ze keek hem aan met een koude, triomfantelijke blik, alsof hij slechts een vervelend insect was dat eindelijk werd platgedrukt.

“Het spijt me, Nate,” riep ze over de straat, met een stem die droop van valse medelijden. “Maar business is business. Je had die roestbak jaren geleden al moeten weggesmeten.”

Nate antwoordde niet. Hij liep terug naar binnen, pakte zijn telefoon en belde de enige man die hij vertrouwde: zijn oude vriend Vince, en vlak daarna Sarah Lindqvist, de scherpe advocate die eerder het imperium van Victor Vance had doen wankelen.

Binnen twee uur stond Vince met zijn pick-uptruck voor de deur, en even later arriveerde Sarah in haar auto, gewapend met een aktetas en een vastberaden blik.

“Dit is geen gewone vastgoeddeal,” zei Sarah, nadat ze het contract van Thorne had doorgelezen en de kadastrale gegevens had opgevraagd. “Apex Real Estate zit tot hun nek in illegale praktijken. Ze hebben de handtekeningen van jouw buren gekocht door ze te dreigen met onteigening als ze niet meewerkten. Maar er is één cruciaal detail dat ze over het hoofd hebben gezien: het stuk grond waar jouw oprit op ligt, valt onder een historisch erfdienstbaarheidspact uit 1924. Dat betekent dat ze jouw grond wettelijk niet kunnen overnemen zonder jouw directe, schriftelijke toestemming, ongeacht wat de rest van de straat heeft getekend.”

Vince grijnsde breed, zijn handen vuil van de motorolie. “Dus ze kunnen ons geen centimeter dwingen?”

“Geen centimeter,” bevestigde Sarah. “Maar ze zullen vuil spel spelen. Apex staat erom bekend dat ze lokale ambtenaren omkopen om bouwvergunningen met terugwerkende kracht goed te keuren.”