Naar de gasten die eerder nog enthousiast hadden geklapt voor mijn zus.
Naar mijn moeder, die op een stoel zat te huilen.
En naar Emily, die haar gouden eikenbladeren nog steeds op haar uniform droeg.
‘Generaal,’ zei ik zacht.
‘Ja?’
‘Ik wil het volledige onderzoek.’
Hij knikte.
‘Dat krijgt u.’
‘Niet alleen naar mijn vader. Ook naar iedereen die deze documenten heeft goedgekeurd.’
‘Daar kunt u op rekenen.’
Ik pakte mijn zwarte colbertje van de stoel en liep richting de uitgang.
Achter mij hoorde ik mijn moeder mijn naam roepen.
‘Megan! Wacht!’
Ik stopte.
Ze kwam langzaam naar me toe.
‘Je kunt toch niet zomaar vertrekken? We zijn familie.’
Ik keek haar aan.
‘Dat zijn we inderdaad.’
Ze pakte mijn hand.
‘Dan moeten we dit samen oplossen.’
Ik trok mijn hand voorzichtig terug.
‘Jullie hadden mij als familie moeten behandelen voordat jullie mij nodig hadden.’
Daarna liep ik naar buiten.
De koude avondlucht raakte mijn gezicht.
Voor het eerst die avond voelde ik dat ik weer kon ademhalen.
Maar mijn telefoon trilde voordat ik de parkeerplaats bereikte.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
‘Kapitein Whitlock?’
‘Ja.’
‘Mijn naam is luitenant-kolonel Daniel Reeves. Ik werk bij de militaire inlichtingendienst. U kent mij waarschijnlijk niet, maar ik heb iets gevonden in het dossier van Operatie Silent Horizon.’
‘Wat dan?’
Hij zweeg even.
‘Uw vader was niet de enige burger die betrokken was bij deze zaak.’
Ik keek naar de verlichte ramen van de balzaal.
‘Wie nog meer?’
Zijn antwoord deed mijn bloed opnieuw koud worden.
‘Uw moeder.’
Ik zei niets.
‘En er is nog iets, kapitein. Uw vader heeft tijdens zijn verhoor een verklaring afgelegd. Hij beweert dat uw moeder degene was die oorspronkelijk contact heeft opgenomen met kolonel Hayes.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Waarom zou ze dat doen?’
‘Dat weet ik nog niet.’
Hij ademde diep in.
‘Maar ze heeft niet alleen informatie over u verstrekt. Ze heeft ook een geheim dossier over uw militaire loopbaan aangeleverd.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Welk geheim dossier?’
‘Een dossier dat volgens onze gegevens nooit had mogen bestaan.’
‘Wat staat erin?’
Zijn antwoord was nauwelijks hoorbaar.
‘Dat u drie jaar geleden tijdens die missie niet alleen uw eenheid hebt gered, maar dat u ook een bevel hebt ontvangen om een officier te laten arresteren. Een officier die inmiddels op het hoogste niveau binnen het ministerie werkt.’
Ik keek naar de donkere hemel.
‘Wie?’
‘Generaal Hayes.’
Ik verstijfde.
‘Hayes is kolonel.’
‘Niet meer, kapitein. Hij is zes maanden geleden bevorderd.’
Ik hoorde een auto achter me stoppen.
Toen vervolgde Reeves:
‘En hij weet inmiddels dat u de waarheid hebt ontdekt.’
De verbinding viel weg.
Ik draaide me om.
Een zwarte terreinwagen stond enkele meters achter mij.
De achterruit ging langzaam naar beneden.
Een man in een donker uniform keek me aan.
Het was generaal Richard Hayes.
Hij glimlachte niet.
Hij zei slechts vier woorden.
‘We moeten eens praten, Megan.’
En op dat moment begreep ik dat het feest van mijn zus niet het einde van mijn familiegeheim was.
Het was het begin van iets veel gevaarlijkers.
