Victor lachte.
“Kijk naar ze. Ze zal aan het eind beginnen te praten.”
Marc stond naast hem en staarde naar beneden in de duisternis.
“Ze moet zich absoluut vasthouden,” antwoordde hij kil.
Buiten de helikopter worstelde Élise tegen de wind in, wanhopig klampend zich vast aan de rand van de constructie onder haar.
“Je zoekt het verkeerde document!” schreeuwde ze.
Victor boog zich voorover.
“Waar is het dan?”
Élise hief haar hoofd. Haar gezicht was bleek, maar haar ogen waren vol vastberadenheid.
“Vraag het aan Marc.”
Het gelach stopte.
Victor draaide zich langzaam naar zijn metgezel.
“Wat bedoelt ze daarmee?”
Marcs uitdrukking veranderde. Het zelfvertrouwen verdween, waardoor er plaats werd voor iets wat Victor nog nooit eerder in hem had gezien.
Angst.
Op dat moment gleden Élise’s vingers uit.
Ze verdween onder hen in de diepte.
“NEE!” riep Marc. “ZE HAD NIET MOGEN VALLEN!”
Victor greep hem bij zijn arm.
“Waarom raak je zo in paniek?”
Marc kon niet antwoorden.
Victor staarde hem aan.
“Moest ze in leven blijven?”
Stilte.
En plotseling werd alles duidelijk.
“Dus het dossier was helemaal niet bij haar,” fluisterde Victor.
Marc sloot zijn ogen.
“Nee.”
“Waar is ze dan?”
Marc keek naar de plek waar Élise was verdwenen.
“In haar herinnering.”
Victor fronste.
“Leg dat uit.”
Marc slikte.
“Zij is de enige die heeft gezien wat er gebeurde op de avond dat Henri stierf.”
Victor deed een stap achteruit.
Henri was haar vader.
Officieel was hij twintig jaar geleden overleden bij een tragisch helikopterongeluk.
Élise was toen pas acht jaar oud.
Plotseling draaide de piloot zich om.
“Je hebt het weer mis.”
Victor keek haar aan.
“Wat?”
Ze hief haar mobiele telefoon.
Er was net een video binnengekomen.
Op het scherm stond Élise.
Levend.
Ze zat in een kleine motorboot. Haar haar was nat en een deken was om haar schouders geslagen.
Victors mond ging open.
“Hoe is dat mogelijk?”
De piloot antwoordde niet.
In plaats daarvan vergrootte ze de video.
Élise keek recht in de camera.
“Victor, als je dit ziet, betekent het dat Marc je eindelijk heeft laten zien wie hij echt is.”
Marc sprong op zijn mobiele telefoon.
“Zet dit uit!”
Maar Victor duwde hem weg.
“Waag het niet ze aan te raken!”
De video ging verder.
“Twintig jaar geleden werd je verteld dat onze vader was overleden bij een Iedereen geloofde dat. Maar ik herinner me die nacht. Ik herinner me de kreten. Ik herinner me het bloed op de trap. En ik herinner me de man die vader uit huis droeg.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Nee … Dat is onmogelijk.”
Élise vervolgde:
“Victor, jij was er ook. Je was gewoon te jong om te begrijpen wat je zag.”
Victors ademhaling werd onregelmatig.
Twintig jaar lang had hij geloofd dat zijn vader was overleden bij een tragisch ongeluk. Hij herinnerde zich de begrafenis, de zwarte auto’s, de tranen van zijn moeder en de vreemde stilte die daarna was neergedaald.
Maar er was nog iets anders.
Een herinnering die hij diep in zichzelf had begraven.
Een rode koffer.
Een gebroken glas.
En zijn vader, die zijn naam fluisterde.
Plotseling draaide Victor zich naar Marc.
“Je zei dat vader die nacht alleen was.”
Marc zweeg.
“Je zei dat de piloot de controle over de helikopter was kwijtgeraakt!”
“Victor, luister naar me …”
“JE HEBT TEGEN ME GELOGEN!”
De piloot onderbrak haar.
“Er is nog iets anders dat je moet zien.”
Ze opende een nieuwe bijhang.
Het was een oude foto.
Henri stond voor een landhuis en glimlachte naast een vrouw die Victor niet kende.
Maar het kleine meisje tussen hen in was onmiskenbaar.
Élise.
Op de achterkant van de foto stond een datum.
Drie dagen na Henri’s vermeende dood.
